40 Salomon Menschen, 



Flores tbveolis rliaclïis levibus semi-immersi. 



Pis til lu m sessile, e basi ovoidea in discum crassum, obliquum, iu 

 cujus centro stignia penicillatura est irapressura, iucrassatura, verruculosuni. 



Bacca scutnlo parvo, stigraatifero, obliquo raucronata, pedicello co- 

 uico exserto denique imposita. 



Bractese demum erecto-pateutes. 



Fol. lirub. 55 mm. long., 25mm. lat.; pet. 10 mm.; ameut. 100 mm.; padunc. 

 15 mm. 



Syu. P. LangsdorJ'fii Miq. Comment, pliytogi-, p. 52; Syst. Pip. p. 116; in Mart. FI. Bras. 



1. c. p. 13; CDC. iQ Prodiora. 1. c. p. 443. 

 Fig. Mm. Comment, phytogr. Tab. VIII. fig. F. 



Nostra Tab. IV. fig. 2. 

 Exs. III. 1430 (specira. descr.) in herb. Hobniens. (ex Herb, brasil. Regxelli): " P. f.angs- 



dorffii Miq. CDC. in Prodr. v. 16. 1. n. 262" a C. de Canüolleo, "P. Laiiffsdorf/ii 



Miq. var." a Miquelio denominata. Cfr. Archiv. 1. c. p. 172. 

 Hab. ad terram petrosam lucorum Caldensium passim. Flor. mens. Febr. — Maji. 



Observ. I. Nostra a descriptioue Miquelii 1. c. dififert: foliis .3-iiis, iiiCerio- 

 ribiis quam superioribiis miuoribus nee vice versa, baccis viscldis, subgloliosis. 



II. Speciminibus numerosis simul cum figuris P. hlandœ (J.\CQ.), dlssimilis 

 H.B. K. et Langsdorffi.i'Miq.'mieY se comparatis, fateri quidam est uecesse, has tres, 

 pro speciebus distiuctis olim babitas, non nisi formas ejusdem specie! vel saltern 

 ejusdem stirpis esse. De dispositione foliorum diversa, qua ex causa C. de Candol- 

 LEUS iu sectiones diversas P. blandam et LangsdorJ'fii digessit, jam supra diximus; 

 hic tantum est addendum, iconem Jacquini (iu icon, plant, rar. Toin. II. Tab. 218) 

 diligenter examinant! facile apparere, P. Uandam folia typice .3-na prœbere et, ubi 

 2-na opposita adsint, unum e verticillo ereptum cateraque unilateraliter nee vere op- 

 posita esse, et, ubi plura, 2 verticillos in unum esse congestos. Ejusmodi P. Lings- 

 dorffii sese habet; aliter quidem P. increscetis , saltern nostra, ubi folia vere opposita 

 sunt. Hanc igitur ab aliis longius distare putamus et ad aliam stirpem v. tj'pum, 

 forsan P. pohjstachjœ Dietr., accedere, si quidem descriptiones Miquemi et liguram 

 iu Commentariis pbytogr. Tab. VIII. fig. G sequiniur, ubi folia opposita esse dicun- 

 tur; C. de Candolleus autem folia describit 3-ua; at folia re vera suut 2-ua oppo- 

 sita, sed interdum, verticillis 2-nis approximatis, plura in singulis verticillis exstant. 



Quoad formam foliorum animadvertendum, P. dissiinilnm foliis inferioribus 

 apicem versus latioribus formam inter P. blandam. et Langsdorffil quodammodo inter- 

 mediam esse. 



17. P. alata Ruiz et Pa v. 



P. 2 — 3 spitliamea, erectiuscula, ramosa, glabra; caulis inferne teres, 

 sursura foliis decurrentibus 3-quetro-alatus; folia ovato-laneeolata 



