﻿— 119 — 
	

rait la prendre pour elle, malgré son mode de stria- 
	
 tion, qui le fait rentrer incontestablement dans les 
	
 Cisalpinana. 
	

HELIX ARNUSIACA. 
	

Hélix profuga, var. etrusca.. Issel, Catal. Moll. 
	
 Pisa.,p. 14, 1866. 
	

Testa umbilicata (umbilicus subpervius, ad ulti- 
	
 mum anfractum regulariter dilatatus), nitida, porcel- 
	
 lanea, unica fascia lata castanea utrinque cincta, 
	
 aliquandocumfasciispluribusinferne diversis, striata 
	
 (strise in primis anfractibus irregulares, densse, parum 
	
 prominentes, in ultimo anfractu magis distantes ac 
	
 conspicuse,costulastremulas sicut in aliquis speciebus 
	
 e grege H. vugosiusculse formantes) ; — spira subde- 
	
 pressa, conico-tectiformi ; — anfractibus 6 rapide sed 
	
 regulariter crescentibus fereplanulatis, sutura parum 
	
 conspicua separatis, ultimo majore, ad aperturam sub- 
	
 dilatato ac descendente, supra compressiusculo, in 
	
 medio subcarinato, subtus turgido et deinde ad umbi- 
	
 licum subito convergente ; — apertura obliqua, lunato- 
	
 rotundata, marginibus parum approximatis, columel- 
	
 lari ad umbilicum reflexo, intus margine rubello aut 
	
 albo incrassato ; peristomate simplici, acuto. — Alt. 7, 
	
 diam. lOmillim. 
	

Cette espèce est très répandue en Étrurie ; nous 
	
 l'aurions nommée Hélix etrusçsi, s'il n'existait déjà 
	
 un Hélix etrusca Ziégler (Pfeiffer, Monogr. Helic. 
	
 Yiv.,t. I, p. 276, 1848). Nous la possédons de Pise, 
	
 de Florence, de Novoli, de Sammezzano, etc. Elle 
	

