TE 
III. Astacini.'? 
Astacinorum familiae quae sint fines, viri docti alius alia definiunt ratione. De Haan Latreillei 
auctoritatem secutus Astacinis adjungit Thalassinas suamque sententiam variis caussis et rationibus firmat; 
quem sequutur Gerstaeker??) et Strahl?9?) Dana vero in opere suo splendido sententiam oppositam offert, 
Astacis adjungens Scyllaridas et Palinuridas. Equidem secutus sum auctoritatem viri docti Milne Edwards, 
qui distinguit Scyllaridas et Palinuridos mediasque ponit Thalassinas. 
1l. Genus Hoploparia M'Coy 1849. 
Hoploparia Beyrichi n. sp. 
Descr. Cephalothorax sublongus fusiformis, altitudine latudinem superante, 1!/,^ longus 10^ altus, 
1!4'^ latus. Testa tenuis squamosa, granulata, genis sub cavo oculi procedentibus, suleo cervicali lineam 
dorsalem fere dimidiante, non admodum profundo, usque ad dimidiam sterni altitudinem descendente. 
Singulae genae leviter perstrictae sulco, cujus pars retroduectà paribus intervallis distat a sulco cervicali, 
versus marginem inferiorem dimittente propaginem gignentem tubereulum gracile, Cephalothoracis pars an- 
terior in utroque latere tribus tuberculis ornata, quorum medium maxime praemissum. 'lestae margo 
posterior glabra. 
Abdomen fere glabrum, articulorum laciniis dentatis, densius granulatis, primo articulo parvo, se- 
cundo maximo, angulum rectum formante, sexto duabus laminis natatoriis armato magnis, trigonis; lamina 
interna in margine radiis longitudinalibus graciliter distincta; externam in sutura transversa praefractam 
esse conjicio. 
Observ. Hoe erustaceum pluribus convenit eum Hoploparia prismatica M'Coy ??) et cum Oncopareia 
Bredai Bosquet ?!*). Distat autem ab illa abdominis insertione magis sinuata et epimeris punctis crebris notatis, 
subter non sinuatis, "Tum in nostro segmenti secundi processus acuminati sunt, in Hoploparia prismatica 
M'Coy rotundati; neque in nostra specie a segmento sexto propagines tenues transeunt in septimum, quod 
tamen evenit in specie M'Coy. Ab Oncopareia Bredai maxime distat varia suleorum directione, In nostro 
enim suleus cervicalis cum sulco genali confluit, quo fit (neque enim deest sulculus ille secundarius deor- 
sum decurrens), ut oriatur tuberculum ab omni parte suleo defensum. Praeterea abdominis segmentum 
secundum transit in laciniam trigonam, sicut in Astaco fluviatili. Deinde distinguitur varia positione tuber- 
culorum in cephalothorace antico. Oncopareia Bredai enim tuberculum medium retro retraxit, nostra spe- 
ciesprimum praemisit; distat tandem haec pergracili scalptura ab illa per totam testam fortiter granulata. 
Exemplar descriptum — invenit prof. Beyrich apud Maestricht, deposuit Berolini in museo 
mineralogico. 
Hoploparia Saxbyi M'Coy, 1854. 
Decapodes fossiles occurrere apud Essen in stratis, quae nominamus Bohnerzlager, primus edocuit 
F. Rómer in celebri illa monographia ,,Kreidebildungen Westphalens* notans in indice petrefactorum Essen- 
?7) Astacinorum genera sunt: 
Astaeus Ltr, Nephrops M. E, Homarus M. E, Eryma v. Meyer, Bolina Münster, Hoploparia M'Coy, Oncopareia Bosquet, Clytia 
DAE Enoploclytia M'Coy, Palaeastaeus Bell; accedunt; Pseudoastaeus Oppel, Pseudoglyphea Oppel (Würt, natur. Jahreshefte 
ID DII, pA310) 
Quenstedt (Hndb. d. Petrfkd p. 269, tb. 20, fig. 52) inter astacinos notavit magnam chelam aliena figura ex ,jPosidonienschiefer 
von Holzmaden* nomenque ei dedit Uncina Posidoniae. Miror Pictet (Traité de Paléont. II p. 453, p. 724) Crustacei mutasse hoc 
nomen nomine Undinae, quod Münster anno 1834 dedit Ganoido cuidam ex ,lithographischem Schiefer* apud Kelheim. 
De Haan (Fauna Japonica) astacinis adjunxit Coleia Broderip (Geol Proced. II, 201, Geol. Transaet. b. V., 172, t. 12, f. 1, 2. 
et Bronn, Lth. geogn. tb. 25) adjunxit, Pictet e$ Bronn hoc genus Caridis, Quenstedt vero Eryono adscripsit. 
Praeter Bolinam de Haan Magilam Münst. etiam et Auram M. et Cancrinos M- et Orphneam M. et Brissam M. et Brome M. 
astacinos esse censuit; ex quibus Pictet nullos nisi Magilam, Auram Brome in astacinis collocavit. 
Cancerinos adseribo Locustinis; iisdem Pemphix v. Meyer; quod ut Megachirum et Pterochirum Bronn de Haan cum astacinis 
conjunxit. 
TE his Magilam, Auram, Brome, Megachirum, Pterochirum Caridis; Orphneam, Brissam (ab Opp. 1861, p. 108 c. Glyphea conj., 
tali modo Selenisca v. Meyer) Thalassinis esse adscribendos censeo. 
Glypheam v. Meyer astacinis adjungendam esse negandum, postquam observationibus Etalloni edocti sumus, nullos pedes chelis 
-armatos esse. 
25) Wiegmann's Archiv 1856. 
?*) Monatsberichte d. Berliner Akademie 1861. 
?0) 1854, Ann. of nat. hist. 2 ser. Vol. IV. p. 174. 
*!) 1854, Les crust. foss. du terr. Cret. du Limbourg. 6. X. 
