1922. No. 6. XL'DIBRANCHFAUNAEN I DR0BAKSLNDET. 7 



hvdroidedottar, bladflikar, Lophoheliagreiner o. d. Um ein difor ser over det 

 materialet som kjem upp med skrapa aldri so grundig, stein for stein og blad 

 for blad, kann det like\el hende at ein vert vonbroten over ikkje aa finne 

 nudibranchiar. Men ein har ein annan, utifraa lettvint maate aa faa tak i 

 dei paa. Dersom ein set burt skrapematerialet i eit kjer, eller alier helst 

 spreider det i fleire smaa fat med rikeleg vatn i, vil dei fleste nudibranchiar 

 etter nokre faa timar krype upp til vassloket, so ein med ein spatel kann 

 skume dei av. Diverre faar ein ikkje tak i alle nudibranchiar paa denne 

 enkle maaten. Sume og jamvel ofte dei minste formene gir seg gjerne til 

 paa hydroidane nærmast overflata. Daa er ein neydd til aa rokje serskilt 

 etter paa desse hydroidane, helst med lupe eller mikroskop. 



Likso drustelege i fargar og utstyr som mange av nudibranchiane er 

 i levande live, likso usjaalege er dei naar dei er døde og fikserte; dei 

 misser daa heilt leten og vert meir eller minder sterkt kontraherte og 

 ukjennelege. Det er difor overlag viktigt aa ha teikningar av dyra levande 

 med deira naturlege fargar. 



For aa faa d^-ra til nokolunde aa halde si naturlege form etter fiksa- 

 sjonen, lyt ein fyrst svæve dei. Det har vore vandt aa finne eit høveleg 

 svævingsmiddel; engelsk salt (MgSO^I har synt seg best skikka; tobakk og 

 eter er ogso brukande. Ein lagar seg ei upploysing av vilkaarleg konsen- 

 trasjon av det nemnde saltet, legg dyret upp i eit glas med sjexatn og set til 

 litt i senn av svævingsvæska; svævingstida kann vare upp til 24 timar og 

 meir. Naar dyret er heilt svævt, kann ein prikke burt i rhinophorar og 

 papillär utan at dyret reagerer. Som fiksasjonsvæsker er brukt Boiiui eller 

 96 pet. alkohol. 



For aa faa tak i og studere svelghovudet med mandiblar og radula 

 som har so stort systematisk verd, har eg gaatt fram paa denne, maaten: 

 Dersom dyret var stort nok, har eg utan vidare preparert ut svelg- 

 hovudet med disseksjonsreidskapar, og dyret er aa segje like heilt. Men som 

 regel er dyra so smaa at dette vert vanskeleg. Ein maa daa ofre iminsto 

 hovudet av dyret eller — dersom ein har nøgda av materiale — helst heile 

 dyret. Ein legg hovudet resp. heile dyret upp i eit urglas med sterk kalilut og 

 let det liggje der nokre timar. Dei hlautare delar vil daa løysast upp og 

 mandiblar og radiila vert att. Paa denne maaten faar ein samstundes sjaa 

 korleis svelghovudet ligg i kroppen, med di dyret medan upploysinga skrid 

 fram fyrst vert gjenomsiktigt so svelghovudet vert synleg. For aa spare 

 tid, kann ein koke dyret (hovudet) varsamt i eit tunnveggja urglas med 

 kalilut. Dette er meir vaagalt; glaset kann sprekke, eller radula kann koma 

 burt paa onnor vis. 



Mandiblar og radula monterer ein som mikroskopiske préparât helst i 

 glyserin-gelatin; kanadabalsam er for sterkt Ijosbry tande. 



