1922. No. 6. XUDIBRANCHFAL'XAEN I DRØBAKSUXDET. 2 1 



Rliiiioplioraiic skal hjaa Faccliiia dniDinioiidi etter Alder «S: Haxcock's 

 diagnose vera perfolierte. Men a\' dei eksemplar som er funne i I)r(ibak- 

 sundet er det berre dei største som har ha\t perfolierte rhinophorar; dei 

 fleste har havt ringete, sume jamvel glatte rhinophorar; dette vert ogso 

 nemnt av andre granskarar. 



Tal og form paa papillane skifter m3'kje med alder og storleik. 

 Unge individ av Ga/viiia cxigiia har i rekkje papillär paa kvar side; med 

 alderen kann det koma upptil 3 rekkjer; hjaa sume er papillane tydeleg 

 klubbeforma, ofte med tvo utvidingar, hJaa andre er dette lite merkande. 

 Paa eitt eksemplar av FaccUna dniniuiomii talde eg 64 papillär paa k\ar 

 side, paa eit anna jamstort eksemplar berre 42. 



I radiila kann talet paa tenner variere, t. d. hjaa Aiiiplioriiia aurmitiaca 

 millom 60 og 70, hjaa FaccUna drutnmondi millom 14 og 16. Taggane 

 (dentiklane) paa midttann og sidetenner er likeins langt fraa konstante i tal. 



Men den mest variable karakteren er far gen. Sjolve kroppen hjaa 

 Aeolididac plar ofte vera fargelaus, so dyret faar sin farge av innvolane, 

 serleg leverdivertiklane i papillane. Men det syner seg at fargen for ein 

 stor part er ein funksjon av føda. Dette kan ein overtyde seg mn ved aa 

 la dyra leve paa ymis farga kost, t. d. hydroidar av ulik let; aeolididane 

 vil daa som regel tydeleg brigde farge. 



Favoriiiiis albus er eit utifraa godt deme paa korleis ein art kann 

 variere i let ; her kann ein finne alle overgangar fraa myrkt brunt til heilt 

 kvitt. Liknande finn ein hjaa mange andre artar. 



Naar ein art. kann variere millom so vidt vide grenser, er det rimeleg 

 at artsdefinisjonen vert vanskeleg. Det er difor truleg at mange av dei 

 aeolididar som no vert rekna for gode artar seinare vil syne seg aa vera 

 berre varietetar. 



B. Den spesielle delen. 



Aeolididesystemet. 



Det er som sagt sett upp mange system baserte paa ymse organ og 

 karakterar, men alle har fleire eller færre 13'te ved seg. Radula synest 

 vera det organet som er mest konstant og karakteristisk og difor høver 

 best til aa byggje systemet paa. Det er ogso gjort av Eliot (1910, s. 75). 

 Han deler familien inn i tri ho\-udgrupper som fylogenetisk kjem etter 

 kvarandre i denne orden : 

 i. Triscriatac d. v. s. dei som har tri rekkjer med tenner i radula. 



2. Uiiiscriatac d. v. s. dei som berre har ei rekkje med tenner, svarande 

 til midtrekkja i den triseriate radula. 



3. Scrratac. Radula er her redusert til eit tagget chitinband. 



Dei artar av familien Aeolididac som er funne i Drobaksundet, byter 

 seg paa 8 slekter, og paa basis av Eliots system vil eg setje upp denne 

 vegvisaren til slekter og artar: 



