1922. No. 6. NUDIBRAXCHFAUNAEN I DR0BAKSUNDET. 25 



Historikk. 



Johnston (1832) er den fyrste som har funne denne arten; han skildra 

 han under naninet Eolidia niftbrauchialis^. Denne vart m. a. typen for 

 slekta Corypliella som Gray sette upp i 1850, og er for det meste seinare 

 skildra under dette slektsnamnet. 



Etter mangt aa dorne er det truleg at Lovén's Aeolis branchialis 

 Müller (Loven 1846, s. 7) og Sars' EoUs branchialis Müller (Sars 1858, 

 s. 50) heller er CoryphcUa riifibranchialis Johnston; denne er større og 

 vanlegare enn Favoriints branchialis (Müller) Bergh. Det same er visseleg 

 tilfellet med Asbjornsens Aeolis branchialis Müller (Asbj. 1854, s. 33) som 

 han har funne i HalangspoUen ved Drobak og som etter hans fraasegn 

 skal vera fraa i til 1*2 turne lang. Det gaar elles ikkje an aa dome visst 

 um faunaen langt attende i tida paa grunnlag av faunaen slik som han er 

 idag ; ein art som var millom dei vanlegaste t. d. for 50 aar sidan, kann 

 høyre til dei mest sjeldsynte no (sjaa „Svingningar i faunaen" lenger ute). 

 Med umsvn til Asbjornsens Aeolis branchialis er det storleiken som er 

 urimeleg. Ein annan ting er at ein lite og inkje kann byggje paa slike 

 fraasegner um nudibranchfaunaen som det ikkje fylgjer radulateikningar 

 med, eller helst bilete av dyra med naturlege fargar. Det er soleis uraad 

 aa segje um Asbjornsens og Brøggers Aeolis concinna, som dei har funne 

 i Drøbaksundet, er ford til urett art, eller um han har doytt ut or faunaen ; 

 no er han nemleg ikkje aa finne der.- 



Coryphella riifibranchialis held serleg til i det kalde og medelsvarme 

 beltet i nord. Han er soleis funnen i Medelhavet (Carus 1889, s. 21 il, 

 Øystersjoen, ved kystane av Storbritannia og Skandinavia, i Behringshavet 

 (Friele & Grieg 1901I o. ti. stader. Hjaa oss er arten vanleg langs med 

 heile kysten til Finnmark, men er merkeleg nok ikkje fyrr funnen i Kristiania- 

 ljorden.2 I Drobaksundet er han for tidi utan tvil den aeolididen som ein 

 oftast raakar paa og finn i störst individtal ; han er funnen paa alle stasjonar 

 so nær som st. 8 og 9. 



Ytre karakterar. 



Kroppsforma er overlag smekker og strekkjer seg ut i eit langt, 

 smalt haleparti attanfor papillane. Etter fraasegnene plar storleiken paa 

 denne arten variere millom 20 og 25 mm. Meyer & Møbius (1865, s. 39) 

 nemner likevel 35 — 40 mm. som den vanlege storleiken paa vaksne individ. 

 Dei største individ som er funne i Drobaksundet har vore upp til 35 mm. 

 Desse fann ein i mengd gytande paa Zostera og algar paa stasjon 5 24. 

 april 1 92 1. Som regel er storleiken paa dei vaksne individ som ein plar 

 finne, ikring 20 mm. — Kroppen er vassklaar (transparent) eller svakt gul- 



' I sin store monografi (Part IV) har Alder & Hancock skildra og teikna arten under 



namnet EoUs rufibranchialis. 

 2 Sjaa „Merknad" i Fyreordet. 



