42 I'A[;i. LØYMNr,. M.-N. Kl. 



1''kii:i.I'; cV I I.wskn (1876, s. 76) scf^jcr uni si. (.alviiitt: „Ilos do Arter, 

 der hcnliorc under d« niic (iiiippc, er Tandbygningcn saa ovcren.sstemmende, 

 ialfnld lu).s de ;i\- os hidtil Idiidiic I'"orm( r, at don ikke kan bruges som 

 y\rtsma-rkc. . . . \'i kiiiuh di lior, da 'randcrnc er det, der hos de nogne 

 MolUisker synes at froiiniso den storsto Konstants, være tilbøielige til at 

 anse de af os hidtil tiindnc 4 l'^ornicr for kun at \ære Varieteter af en og 

 den samme Ai"t." 



1 1 )i nbaksiindet meiner eg aa ha fiinne tvo artar, G. picta og G. exigita. 

 Med umsyn til i'adula er det ingen merkande skilnad paa desse tvo. Etter 

 toikiiingane hjaa G. O. Sars (1878, Tab. XVI tig. 5 og 6) ser det fulla 

 ut til at tonnene hjaa G. cxigiia etter maaten er stuttare enn hjaa den 

 andre, men dette kann ikkje vera noko paalitande skiljemerke, for ein kann 

 finne stor variasjon mod umsyn til forma paa tennene hjaa individ av t\-il- 

 laust same arten, t. d. a\' Galviiia picta. Heller ikkje kann taggane paa 

 midttennene skilje dei tvo artano aat; etter G. O. Sars skal G. picta ha 

 4 og G. cxigtia ha 5 taggar paa kvar side av ein midttagg, men ein kann 

 jamvel i ei og same radula finne tannplater med snart 4, snart 5 taggar. 



Kann ein ikkje skilje dei tvo artane fraa kvarandre paa radula, er 

 heller ikkje dei ytre karakterane eit stort likare kjennemerke, iminsto ikkje 

 paa formene i Drobaksundet. Det som etter Alder & Hancock skil dei 

 typiske eksemplar av dei tvo artane, er med umsyn til 3'tre karakterar dette: 



G. cxigiia. G. picta. 



1. ^/10 tume lang. i. V/2 turne lang. 



2. Mest gronleta. 2. Mest brunleta. 



3. Papillär i 5 — 6 tverrekkjer med 3. Papillär i 7 — 8 tverrekkjer med 

 I, 2 eller 3 papillär i kvar. upptil 6 papillär i kvar. 



4. Papillane med tvo myrke rin- 4. Papillane brunflekkete med ein 

 gar paa midten og ein k\'it og kvit og ein raud ring i toppen, 

 ein raud ling i toppen. 



5. Tentaklar og rhinophorar med 5. Tentaklar og rhinophorar med 



2 brune ringar kvar. ein brun ring kvar. 



Værdien av desse skiljemerke er ikkje stor. Lat oss ta for oss eitt 

 for eitt : 



1. Storleiken er sjeldan eit paalitande artsmerke, og det er seinare tunne 

 større eksemplar av G. cxigiia enn av G. picta (Odhxer 1907, s. 

 31); i Drobaksundet var den storste G. cxigiia 12 mm., den storste 

 G. picta 6 mm. 



2. Med umsyn til fargen segjer Alder & Hancock um G. cxigiia: „Bod}' 

 ■ — — — 3'ellowish white, with soiuctiiiics a tinge of green." Den 

 grone fargen finn ein soleis berre hjaa sume individ. 



3. Talet paa papillär er aldri konstant, men skifter med alder og 

 storleik. 



