1922. \o. 6. NLDIBRANCHFAUNAEX I DRØBAKSUXDET. 45 



Friele & Hansen var dei fyrste som uppdaga arten i vaar fauna, 

 nemleg ved Fl o ro y 1876. 



G. O. Sars har undersokt og teikna radula av dyret 1 1878, Tab. XM, 



%• 5'- 



I 80 aara vart arten funnen i Medelhavet ved Genua og Triest 

 (Carls, s. 210I. 



Etter Friele &: Grieg skal han dessutan vera funnen ved austkvsten 

 av Nordamerika og ved Husøy paa vaar vestkyst. 



Galviua picta synest hoyre til dei meir sjeldfengde formene av Aeolididac. 

 I Kristianiafjorden er han ikkje funnen tidlegare; her har han vore — 

 s;rleg vinteren 1920 — 192 1 — ein av dei vanlegaste aeolididane, og er 

 funnen paa stasjonane i, 2, 3, 4 o^^ 5. 



Ytre karakterar. 



Etter Alder 6: Hancock skal dyret kunne bli upp til ' 2 tume langt, 

 men det storste eksemplaret fraa Drobaksundet var berre 6 mm. ; det vart 

 funne 24. april 192 1 og var kynsmoge. 



Kropps forma er medels breidt langstrekt, heller høg framme ved 

 rhinophorane. 



Kropps fa rgen er svært skiftande, fraa heilt vassklaar til skiten 

 gulbrun. Individa i Drobaksundet har som regel vore forsvnte med gule 

 eller brune flekker; den heilt Ijose varieteten, [G. picta var. pallida X.8^W.\ 

 har eg sjeldan raaka paa. Flekkene kann vera faa og smaa, mest som 

 prikkar, eller dei kann vera mange, sitje tett saman og sumtid flyte ihop 

 til større eller mindre einsfarga felt; det siste er serleg ofte tilfellet paa 

 den fremste delen av ryggen. Mjølkekvite (opake) prikkar finst som regel 

 spreidde over hovud, rygg og papillär. 



Munntentaklane er heller stutte; dei er feste paa sidene av hovudet 

 og peikar som regel rett ut til sidene. 



Rhinophorane er lengre enn tentaklane og feste eit stykke fraa 

 kvarandre. Naar dyret krj'p, hallar dei sterkt framover. 



Baade tentaklar og rhinophorar ber ein gulbrun ring eit stykke ovan- 

 for midten. 



Papillane sit i 6 — 8 tverrekkjer paa kvar side; i dei fremste finn 

 ein 4—6 papillär, i dei attarste færre. Dei er sers ulike i storleik; dei 

 inste er lengst og eldst, dei ytste ofte m3kje stuttare; paa unge individ 

 syner desse siste seg berre som smaa tuberkelforma emne til papillär. 

 Papillane er kølleforma, men som regel ikkje m^-kje uppblaasne. Fargen 

 er gulvoren, spettet med fleire eller færre myrkare gule eller brune flekker 

 (prikkarl; innimillom desse kann ein ofte sjaa opake prikkar. Toppen plar 

 vera avrunda, ikkje so kvass som paa biletet hjaa Alder & Hancock. 

 Sjølve apex er vassklaar, so kjem ein gulbrun ring som ofte kann vera 

 utydeleg, dinæst ein kvit ring. Levergreinene skin ikkje greidt ig^jenom 

 papillveggen ; dei er gulleta og heller tunne. 



