IQ22. Xo. 6. M l'ir.KAMUFALNAEN I DRØBAKSL'XDET. 5g 



Kroppen er hjaa denne arten heller tjukkvoren, og noko flattrvkt 

 ovantil-nedetter. Baktil smalnar han jamt av og strekkjer seg eit stykke 

 attanfor papillane. 



Kroppsfargen er Ijost gul, ofte skiten gul. 



Munntentaklane er heller stutte og feste ein grand innpaa sidene 

 av hovudet. 



Rhinophorane er litt lenger enn tentaklane, koniske av form og 

 ofte sterkt gule av let, serleg den midtre delen; baae endar er noko Ijosare. 

 Ved basis ser ein au go som tvo svarte prikkar. 



Papillane sit i tette nokolunde regelrette skraarekkjer ; rekkjetalet 

 kann skifte millom 9 og 11. Dei einskilde papillär er heller stutte og tjukke 

 og som regel meir eller minder klubbeforma. I toppen er dei oftast raud- 

 gule av let (orangefarga), men serleg paa yngre eksemplar kann dette vera 

 utydeleg. Nedanfor det gule partiet linn ein alitid ein kvit ring. Lever- 



^- 



Yis:. 32. A. aiiinntiaca. Fig. 33. A. anrniitiaca. 



Mandiblar og radula set fraa undersida. x 38. Mandiblar og radiila set traa sida, x 38. 



divertiklane kann skifte sterkt i farge; hiaa sume er dei bleikt gule, hjaa 

 andre myrkt raude; millom desse fargegrenser kann ein finne alle n^-ansar 

 representert. 



Sermerkt for denne arten s^-nest vera at sumtid baade gallegangane og 

 magen heilt eller delvis kann vera farga paa same maaten som levergreinene 

 (sjaa pi. III. fig. lia); i hepnaste tilfellet kann ein daa utanfraa paa det 

 lexande dyret fylgje gallegangane og sjaa dei munne i magesekken gjenom 

 dei tri tidlegare nemnde kanalane. Eit par gonger har eg dessutan set 

 korleis mageinnhaldet stroymde ut og inn or papillane ved jamne kontrak- 

 sjonar av magesekken. 



F o ten er breid og vidar seg framtil ut med avrunda lappar. I ytre 

 form minner denne arten ikkje so lite um Ga/r/'/m-artane. 



Indre karakterar. 



S V e 1 g h o V u d e t er eggforma og etter maaten lite. 



M an di bl ane i fig. 32 og 33) er forsynte med ein stor processus 

 masticatorius, som i randa er væpna med i rekkje smaa taggar (fig. 34). 



Radula (fig. 35) er uniseriat, sers lang og smalnar sterkt av mot den 

 eine enden. Lægjet i svelghovudet er karakteristisk (sjaa fig. 33; sjaa ogso 



