72 PALL LØYNING. M.-N. Kl. 



/)(i/u/l<)s<i licllci- «r f,M-ovl)3g(l, hrf.id o^ flaltrykt. Kroppssidcnc er umlag 

 ])arallcll(', men baktil smalnar kroppen braatt av til eit stutt haleparti. 



Kroppsfargen er sers skiftande hjaa denne arten. Grunnfargen er 

 som regel gulvoren, men er alltid meir eller minder overdekt med flekker 

 av ymis let: raud, gul, \n-[\u, fiolett o. fl. I Jen mest konstante leten synest 

 vera fiolett, og som regel er hovudet og den fremste delen av ryggen 

 sterkast farga. Millom rhinophorane og tentaklane finst det mest alltid ein 

 Ijosare eller myrkare trikanta flekk. 



Hovudet er breidast framtil og fraa dei fremste hyrno veks mann- 

 ten tak lane ut. Dei er heller statte, kjegleforma og som regel Ijost gule 

 av let. 



Rhinophorane er stuttare enn tentaklane og myrkare farga, oftast 

 med same farge som ryggen, men med kvit topp. Dei er overlag kontraktile 



Fig. 51. Ae. papulosa. Fig. 52. Ae. papillosa. 



Svelghovudet set fraa sida, x 12. Mandiblar set fraa undersida. x 12. 



og kann dragast saman til smaa knutar paa hovudet. — Au go kann ein 

 vanskeleg sjaa gjenom den sterkt farga kroppsveggen. 



P a p i 1 1 a n e sit i tette regelrette skraarekkjer langs med sidene av 

 ryggen. Den fremste rekkja tek til framanfor rhinophorane. Ein kann ikkje 

 segje noko visst um talet paa rekkjer, heller ikkje um talet paa papillär i 

 kvar rekkje, for dette skifter mykje fraa individ til individ og med storlei- 

 ken av dyret. Alder & Hancock nemner 18 — 20 rader, Meyer & Møbius 

 25; hjaa vaare former har det alltid vore færre. 



Papillane er heller stutte, tjukke, ofte boygde, med konveksiteten 

 utetter, og noko fiattrykte. Dei er sers kontraktile og kann difor skifte form. 

 Fargen er ogso sers variabel fraa Ijost gul til myrkt brun; toppen er all 

 tid Ijosleta. 



Foten er breid og vidar seg framtil ut til stutte trikanta eller av- 

 runda lappar; baktil smalnar han braatt av og strekkjer seg eit lite stykke 

 attanfor papillane. Fargen er transparent kvit. 



Indre karakterar. 



Svelghovudet (fig. 2 og 51) er heller lite og eggforma paa skap 

 naar ein ser det ovantil med den breide enden baktil; fraa sida er det i 

 umriss elliptisk. M and i blåne (fig. 52) er sterkt horngule og forsynte med 



