I'AII, LØYNINf.. M.-N. Kl. 



Tricsl (■]• (l( I fimiic varictct.'ir ;i\' ylc. i^/aiiai. I'.'ia grunnl.-if^ av fJ<nno arten oj^ 

 eit pai- aiulrc sctte 1>kr(jII i 1866 iipp si nye slckt Acolidic/ld, o^ i 1885 (BKKf.n 

 s. 22.) gir han ei anatomisi< si<il(iring av Ae. glnuca paa basis av eksemplar han 

 har faatt fraa Teilmann I''kiis. Vayssikkk (j888 s. 108) har ei um- 



stendeleg skildring av arten som lian har funne mange av til alle aarstider 

 ved Marseille, men elles er det svært faae fraasegner aa finne um han i 

 litteraturen. Det ser difor ut til aa vera ei sers sjeldfengd form, som sjeldan 

 finst i større individtal. I vaar fauna er ikkje Ae. glauca funnen tidlegare, 

 men paa stasjon 5 i Drnbaksundet har han vore aa finne i mengd gytande 

 paa Zosteraen i juli eller august kvart aar sidan 19 16 so nær som i 1921. 

 Ogso ved Bohuslänkysten skal det vera funne eit eksemplar av arten. 



Ae. glauca er soleis spreidd i det niedelsvarnie Atlanterhavet fraa 

 Kristianiafjorden til Medelhavet. 



Ytre karakterar Hig. 55 1. 



Ar. glauca er den storste' aeolididen i vaar fauna næst etter Aeolidia 

 papulosa. 1 Drobaksundet har ein funne kynsmogne individ paa upptil 50 mm. 

 medan 45 mm. er det meste som elles finst nemnt i litteraturen. 



Kroppen er breid, men ikkje füllt so fiattrykt som hjaa Aeolidia 

 papulosa, og smalnar jamt av bakover. Breidda er størst umlag paa midten 

 av dyret. 



Kroppsfargen er kvit eller svakt gulvoren; paa det levande dyret 

 skin innvolane, serleg kynsapparatet, sovidt igjenom; paa konserverte 

 eksemplar ikkje. Med umsyn til fargeteikningar høver ikkje vaare former 

 sers godt med Alder & Hancocks bilete og skildring av dyret (Part I\"), 

 med di kroppen hjaa vaare aldri har vore so raudleta som dei nemnde 

 forfattarane nemner. Sumtid har ein likevel kunna sjaa ein svakt raud 

 let serleg paa hovudet og den fremre delen av ryggen ogso paa vaare 

 eksemplar. 



Hovudet er smalare enn den breidaste delen av kroppen, men ikkje 

 füllt so smalt som Alder & Hancock har teikna det. 



M u n n t e n t a k 1 a n e er etter maaten stutte, sylindriske av form og 

 feste fremst paa sidene av hovudet. Dei er paa let liksom kroppen. 



Rhin ophor ane er nokø stuttare enn tentaklane, koniske paa skap 

 og feste tett ved kvarandre. Dei er som regel Ijost raude av farge med 

 kvite toppar. Paa Alder & Hancocks teikning er baade tentaklar og 

 rhinophorar mykje raudare enn dei nokøn gong har vore paa vaare former. 



Tett bak rhinophorane skin au g o tydeleg igjenom. 



PapiUane sit i tette skraa t\errekkjer langs med sidene av kroppen. 

 Paa eksemplara fraa Drobaksundet har ein talt fraa 12 — 15 rekkjer; Alder 

 & Hancock nemner 14, Bergh 16 — 17. Talet paa papillär i kvar rekkje 

 er sers skiftande, fraa 10 — 12 i dei fremste til 3 — 4 i dei attarste rekkjene. 

 Desse er ikkje heilt tverrsette, men gaar meir eller minder paa skraa bakantil- 



