1922. No. 6. XUDIBRAN'CHFAUNAEX I DROBAKSUNDET. 83 



I 1850 sette Gray upp slekta Favoriuus paa grunnlag av Alder & 

 Hancocks EoHs alba, og den nye slekta vart adopter! av dei sist nemnde 

 forfattarane i 1855 (Part VII, Appendix XXII). I Part \'II, App. VIII skildrar 

 A. & H. ein brun varietet av F. albus, som tvillaust svarar til dei myrkleta 

 formene hjaa oss. 



Meyer & Möbius (1865, s. 21) har lunne ein fargevarietet som synest 

 staa imillom den Ijosaste forma til A. »S: H. og den brune som er so vanleg 

 hjaa oss. M. & M. brukar enno slektsnamnet Acolis. 



Friele «& Haxsen har funne den brune varieteten ved vestkysten, og 

 dei kjenner seg trygge paa at han er identisk med Müllers art, men dei 

 forer han merkeleg nok til slekta Cratena Bergh. Bergh som fekk til seg 

 sendt nokre eksemplar fraa F. & H., skildrar arten under namnet Favoriniis 

 branchialis Müller (Bergh 1879, s. 566), men dreg i tvil at det verkeleg 

 er Müllers art. 



Alle seinare forfattarar, so nær som Vayssière (1888, s. 66) held 

 F. albus og F. branchialis ut fraa kvarandre som ulike artar, men Eliot 

 (1910, s. 172I segjer: „F. branchialis (Müller), recorded from Norway, 

 does not seem to differ from F. albus in any marked character, but the 

 denticulation of the teeth is more distinct." 



I Drebaksundet har F. albus med alle fargevarietetar vore ein av dei 

 vanlegaste aeolididane og er funnen paa stasjonane 2, 3 og 4. Elles er 

 arten spreidd i det nordlege Atlanterhavet paa den austlege halvkula fraa 

 Murmankysten til Medelhavet. 



Ytre karakterar. 



Habituelt ox F. albus ein av dei mest sermerkte aeolididar. — Krop- 

 pen er sers smekker, mjaavaksen og smalnar baktil av til eit langt, smalt 

 haleparti. Etter Alder & Haxcock skal arten bli V2 — ^/8 tume lang, etter 

 Meyer & Möbius 25 mm. Det største eksemplaret som er teke i Drebak- 

 sundet var 22 mm. (18. august 192 1); men ein har elles funne kynsmogne 

 individ paa berre 6 mm. (2. sept. 1920), og Asbjørnsexs fraasegn um at 

 han i Halangspollen har funne individ paa upp til i'/2 tume tyder difor 

 paa at han har havt ein annan art enn F. albus fyre seg. 



Med umsyn til leten baade paa integumentet og innvolane (serleg lever- 

 greinene) er F. albus ein av dei mest variable aeolididar ein kjenner. 

 Grunnfargen paa kroppen er som regel klaart kvit eller gulvoren, sjeldnare 

 myrkt gul, og ein kann finne former utan andre serlege fargeteikningar 

 (sjaa pi. I\', fig. 17 a). Men oftare er større eller mindre delar av kroppen 

 oversaadde med opakt kvitt. Umlag 75 ^ O av dei undersøkte individ har havt 

 dei kvite fargeteikningane paa hovudet og bak rhinophorane som Alder & 

 Haxcock skildrar som karakteristisk for sine eksemplar (sjaa fig. 16 a). 

 Størsteparten av hovudet millom tentaklane og rhinophorane har soleis 

 hjaa dei fleste vore dekt med opakt kvitt. Fraa det kvite paa hovudet 

 gaar det ei smal kvit stripe millom rhinophorane ; bak desse tjuknar stripa 



