84 I'ALL LØV.NM.Nf;. M.-N. Kl. 



noko, niL-n kloyver seg straks i tvo grciner som gaar til kvar si side burt 

 til dft frcinste j^aret av papillrckkjer. Merifraa bø\'gjer dei atter saman 

 og motcst i midtlina paa ryggen iimlag over hjarta; niillom desse greinene- 

 vert det daa eit parti av ryggen som er leta liksom kropp(,-n. Hjaa sume 

 individ finn ein herre det kvite paa hovudet og bak rhinophorane. Men 

 hjaa andre kann ein sjaa eit ofte helU-r breidt k\itt band langsetter midt- 

 lina paa i'vggen like ut paa halen. Dette bandet er fulla oftast ikkje heilt 

 samanhengjande, men avbrote paa fleire eller færre stader (sjaa fig. 16 a); det 

 har alitid \ore breidare hjaa vaai'e former enn Alder & Hancock har teikna 

 det paa sine. Endeleg kan ein paa sume individ finne eit brunt band 

 millom det fremste paret med papillgrupper ' og ofte samstundes eitt 

 langsmed midtlina paa ryggen ; denne fargen ho\-rer ikkje integumentet til, 

 men skriv seg fraa gallegangane (sjaa fig. 18 a). Denne siste forma har 

 Meyer & Møbius teikna og skildra. 



Hovudet er smalare enn det breidaste av kroppen. 



M u n n tenta kl an e er heller lange, svipeforma, noko tjukkare ved 

 basis. Dei er feste paa sidene av hovudet, leta liksom kroppen, men oftast 

 med opakt kvite toppar. 



Rhinophorane er noko mindre enn tentaklane og feste tett ved kvar- 

 andre ; dei er tjukkast ved basis og spitar av mot endane. Rhinophorane 

 er eit av dei beste ytre kjennemerke paa arten ; dei er alitid brune ofte 

 mest svarte paa let i den nedste ^/4; den øvre delen er kvit. Paa dei 

 talrike eksemplar som eg har havt hove til aa sjaa fraa Drobaksundet, har 

 denne karakteren aldri vanta; heller ikkje finn ein i litteraturen iraasegner 

 um undantak fraa denne regelen. Paa overgangen millom den brune og 

 kvite delen kann ein ofte sjaa ei utviding paa rhinophorane, men denne er 

 ikkje alltid tydeleg. Rhinophorane er sers kontraktile, serleg toppen av dei, 

 og utvidinga synest lage seg ved kontraksjon; naar dyret strekkjer ut 

 rhinophorane, kan utvidinga heilt kverve (sjaa vinstre rhinophor paa 

 fig. 18 a); umvendt kann den kvite toppen kverve ved kontraksjon {sjaa 

 fig. 16 a). Aldri har utvidinga hjaa vaare former vore so tydeleg eller havt 

 den forma som Alder & Hancock nemner; dei fleste andre granskarane 

 har heller ikkje funne former som i dette stykke heilt svarar til Alder & 

 Hancocks. 



Papillane sit i 4 — 5 tydelege grupper paa kvar side; millom fyrste 

 og andre gruppa framantil er det som regel eit heller stort avstand ; millom 

 dei hine gruppene mindre. I fyrste gruppa plar det vera 2 tverrekkjer med 

 papillär, i dei andre berre i. Papillane er tjukkast paa midten og smalnar 

 av mot endane ; dei er som regel bøygde med konveksiteten upp- og ut- 

 etter. Levergreinene kann skifte i let fraa Ijost gule til myrkt brune. Sjolve 

 papillveggen kann vera umlag fargelaus (sjaa paa fig. 16 a), eller meir eller 



' Sjaa Alder & Hancock Part VII, Appendix VIII : „a dark brown band extended 

 across the back opposite the first row of papillae". 



