IV PRA MONENDA. 
auctorum accepi. Hoc opus,.ubi species, post opus Malherbei cognitze, 
adduntur omnisque synonymia exponitur, perutile mihi fuit; doleo vero 
nondum completum esse; nam circiter quarta ejus pars, complectens 
Tribus nostras 12—15, 18, 19, 21, 23 et 4, 26, 29 et 30, adhuc 
inedita restat. Speramus hane partem cito divulgatam fore; sed tamen 
opusculum nostrum mon propterea superfluum censemus, quod magis 
usui tironum adaptatum est. Alterum vero, synonymia copiosissima 
locupletatum, sed characteribus familiarum generumque carens, multisque 
speciebus non descriptis, ad usum ornithologorum jam peritorum aecom- 
modatius erit. 
Pici, etsi genus maxime naturale et ab omnibus aliis, bene distinc- 
tum constituentes, diu tamen in multa genera minora distributi sunt. 
Initium divisionis fecerunt Lacepede (Picoides!) et Koch ("Dendrocopos", 
Syst. Bayr. Zool. 1816. Cf. Mus. Hein. Pici p. 30 Not). Swainson 
et Boie, 1824—37, genera numerosa condiderunt; alii opus continu- 
averunt; Bonaparte numerum usque ad 60 auxit et in Museo Heineano, 
1863, adhue plura accedunt. In parte hujus operis jam publicata 48 
genera enumerantur, unde colligi licet, numerum eorum in opere integro 
fere ad 70 auctum fore, qui numerus sane magnus apparet. loe vero 
genus, veluti pleraque magna et naturalia, si dividitur, non in subgenera 
pauca, sed in numerosa, parva, parum distincta, dissolvitur. Sic Psit- 
tacus, Cuceulus, Bueco, Aleedo, Trochilus, Columba, Strix etc. ete. Ipse 
Pieos in 30 Tribus, qua vim fere subgenerum habent, divisi, nec in pau- 
ciores redigere potui. Si vero Piciin subgenera, nominibus propriis appel- 
landa, distribuendi essent, vix fieri potuit quin multo plura admitterentur; 
qua de re cf. Synopsin subgenerum infra datam.  Subgenera enim 42 
ibi exposita, quodammodo naturalia et picturà formáque distincta, divi- 
sioni Pieorum satisfacere nobis videntur.  Dissectio autem generis, si 
placet, ad libitum continuari potest, nec ullus est limes. Quselibet enim 
subdivisio generis, etiam plane artificialis, nomine donari et genus pro- 
prium haberi potest, qui mos liodie przvalet. 
Hac vero divisio, dum modum non superat, szpe utilis est. Diverse 
enim generis majoris forms bene et breviter nominibus propriis desig- 
nantur. In generibus magnis, ab initio male constitutis, et in iis, quorum 
subgenera typum generalem minus evidenter exhibent, necessaria est 
divisio, ut forms varie, affines vel alienz, agnoscantur et rite separentur 
vel conjungantur; e. gr. in Turdo, Sylvia, Lanio ete. auctorum vete- 
rum. In genere quodam magno, sed maxime naturali, e. gr. Pico, divisio 
utilis est, ut species ejus rite inter se comparentur; sed denominatio 
sectionum, i. e. fabricatio generum, multo minoris est momenti.  Pre- 
terea, nomine Pici jam ab antiquis temporibus totum hoc genus, non 
vero una ejus forma designabatur, ex quo intelligitur dissensio auctorum 
recentiorum, qua hodie incertum est euinam subgeneri proprium esset hoc 
nomen. Picus enim Swainsonii typum habet P. robustum; Picus, Gray 
List, et Malh., P. majorem; Picus, Gray Catal, P. martium. Koch vero, 
ante reliquos, Picum proprium habuit P. viridem, quem morem sequuntur 
auctores Mus. Heineani (p. 30, nota). Illud igitur commodum, quod. ex 
usu nominis generalis Pici, omnibus cogniti et nulli dubio obnoxii, 
capitur, in hoc opusculo dimittere nolui, quare species omnes nomine 
Piei vocavi. 
