1900. No 4. OM INDICANURI. 59 
No. 1 — 25 aar. 
3.1—1.8—2.1—1.3—1.4—1.6—0.8 mg. pr. dag. 
Gjennemsnitlig 1.7 mg. 
. No. 2 — 33 aar. 
4.2—3.9—6.1 mg. pr. dag. 
Gjennemsnitlig 4.7 mg. 
No. 3 — 32 aar (egen urin). 
4.3—5.0—4.7—4.4—5.3—4.6 mg. pr. dag. 
Gjennemsnitlig 4.7 mg. 
No. 4 — 7 aar. 
uw 
4.8—1.9—1.1 4—2.6—2.1—1.9—1.7—0—0—0.8 mg. pr. dag. 
Gjennemsnitlig 1.8 mg. 
No. 5 — 8 aar. 
1.0—4.8.—1.3—0 mg. pr. dag. 
Gjennemsnitlig 1.9 mg. 
No. 6 — 8 aar. 
1.2 —3.2—1.4—4.1—2.5 mg. pr. dag. 
Gjennemsnitlig 2.5 mg. 
No. 7 — 7 aar. 
4.9—2.9—4.6—3.0—2.6— 4.6—2.3—3.7 —3.3 —3.0— 1.3 —0.7 — 3.6— 
1.7 mg. pr. dag. 
Gjennemsnitlig 3.0 mg. 
No. 8 — 9 aar. 
7.3—9.0—7.6 mg. pr. dag. 
Gjennemsnitlig 3.0 mg. 
No. 9 — 6 aar og no. 10 — 11 aar (kun en analyse fra hver). 
2.6 og 2.8 mg. pr. dag. 
Gjennemsnitsværdien for samtlige undersogelser udgjor 3.0 mgr. pr. 
dag. — Udskillelsen hos de undersogte voxne individer viser noget jæv- 
nere værdier fra dag til anden, end tilfældet er hos de undersogte born; 
kun hos disse sidste paavistes enkelte dage negativ indicanreaktion. 
Angaaende indicanudskillelsen til forskjellige tider af dognet anforer 
Ortweiler!, at han altid fandt større mængde i morgenurinen end til 
1 Ortweiler: Ueber die physioiogische und pathologische Bedeutung des Harnindicans, 
Dissertation, Würzburg 1885, s. 29. 
Indican til 
forskjellige 
dagstider. 
