12 



het aantal geslaagde infecties liep bij de verschillende variëteiten 

 uiteen, doch vooral was er bij deze geslaagde infecties een zeer 

 duidelijk verschil in de snelheid, waarmede de zwam zich in 

 het blad uitbreidde ; bij de vatbare soorten was deze aanmerkelijk 

 grooter dan bij de resistente. Dit toont, dat de meer of mindere 

 resistentie in hooge mate afhangt van de eigenschappen van 

 het inwendige bladweefsel (mesophyll). 



2e. Door enting van steriel uitgesneden en bewaarde levende 

 schijfjes uit het inwendige van knollen met reinculturen van de 

 zwam. 



Ook hier teekende zich, geheel onafhankelijk dus van de 

 eigenschappen van de opperhuid, een groot verschil in de 

 ontwikkeling van den parasiet af. De eindconclusie van het zeer 

 breed opgezette onderzoek is, dat de eigenschappen van de 

 opperhuid geen verklaring geven van de meer of mindere vat- 

 baarheid van de knollen der verschillende variëteiten. De infectie 

 vindt hoofdzakelijk plaats door oogen, lenticellen of wondjes 

 van de opperhuid en de meer of mindere vatbaarheid wordt 

 bepaald door het „vleesch" (d.w.z. het inwendige levende weef- 

 sel). Verschillen in zuurgehalte waren niet te vinden, evenmin 

 bepaalde stoffen (b.v. tannine) of verschillen in chemische 

 samenstelling. Het waarschijnlijkste is derhalve, dat de resis- 

 tentie afhangt van bepaalde eigenschappen van het levende 

 protoplasma: verschillen, die zich langs chemischen weg niet 

 laten aantoonen. In dit voorbeeld zien we dus hoe op grond van 

 het onderzoek de resistentie-eigenschappen van buiten naar 

 binnen verlegd worden; het is echter duidelijk, dat de mogelijk- 

 heid blijft bestaan, dat ook de opperhuid een rol speelt (b.v. 

 door meer of minder gemakkelijke verwondbaarheid, waardoor 

 de infectiekans toeneemt). Dit blijkt b.v. duidelijk uit de 

 volgende, door Freeman i) beschreven proeven : Het onderzoek 

 beoogde na te gaan den invloed van de alkaliteit van den bodem 

 op de vatbaarheid van gerst voor roest. Men infecteerde gerst- 

 planten, gekweekt in gronden van verschillende alkaliteit met 

 water, waarin roestsporen verdeeld waren. Het resultaat was, 

 dat de gerst van de gronden met hoogere alkaliteit minder roest 

 vertoonde, dan die van de gronden met lagere alkaliteit. De 

 geringere aantasting was te wijten aan het feit, dat zich bij de 

 planten in den sterk alkalischen bodem de wasachtige laag op 

 de bladeren sterker ontwikkelde. Hierdoor rolde het sporen - 

 houdende water er meer af, het aantal infecties verminderde. 



1) E. M. Freeman, Resistance and Immunity in Plant diseases, 

 Phytopatbology Vol I, 1911. 



