15 



2. Kersenschurft of het zwart der kersen, veroorzaakt door 

 Fusicladium Cerasi Sacc, eene ziekte, die tot dusver weinig 

 de aandacht trok, trad volgens R. Laubert in 1920 op ver- 

 schillende plaatsen van Duitschland zeer veelvuldig op en ver- 

 nielde een groot percentage van de vruchten. (De jonge, nog 

 groene kersen, welke vaak nog niet de halve grootte bereikt 

 hebben, zijn bedekt met hoopjes van een fluweelachtig, zwart- 

 groen overtreksel, bestaande uit conidiëndragers en conidiën 

 van de bovengenoemde Fusicladium-soort, welker mycelium 

 vooral in den wand der kersen leeft. De verdere groei der aange- 

 taste kersen wordt daardoor belemmerd en die kersen, welke 

 verscheiden van zulke zwartgroene plekjes vertoonen, gaan lang- 

 zamerhand verdorren; die, waarop slechts weinig plekjes voor- 

 komen, worden rijp, maar krijgen een onregelmatigen vorm en 

 hebben uiteraard slechts eene geringe verkoops waarde). — Het 

 artikel van Laubert, dat over het optreden van Fusicladium 

 Cerasi handelt, bevindt zich in „Deutsche Landwirtschaftliche 

 Presse", 47 (1920), blz. 403. 



3. Belangrijke schade door de dwergmuis {Mus minutus L.). 

 De dwergmuis is de kleinste en sierlijkste van alle inlandsche 

 soorten van muizen. Zij bereikt een lichaamslengte van 6 c.M., 

 terwijl de staart slechts iets korter dan het lichaam is. De rug- 

 zijde is geelachtig roodbruin, de buikzijde wit. De dwergmuis 

 loopt snel en klautert zeer behendig tegen takjes, rietstengels, 

 gras- en graanhalmen, takjes van kreupelhout, enz. op. Daarbij 

 omklemmen niet alleen de voor- en achterpooten de voorwerpen, 

 waartegen zij opklimt, maar ook de staart wordt er behendig 

 om heen geslingerd. De dwergmuis maakt een uiterst sierlijk 

 bolvormig nestje, waarvan de middellijn 5 a 6 c.M. lang is. 

 Het is gewoonlijk grootendeels samengesteld uit los dooreen- 

 gevlochten droge gras- en graanhalmen; de uitwendige be- 

 kleeding echter bestaat meestaluit in reepjes getrokken bladeren 

 van riet of van graansoorten. Ieder blaadje, dat voor de buiten- 

 bekleeding van het nestje zal dienen, wordt tusschen de scherpe 

 snijtandjes genomen en verscheidene keeren daartusschen heen- 

 en weer getrokken, totdat het in een 6 of 7 tal reepjes is gesplitst, 

 welke reepjes echter aan de basis van de bladschijf vereenigd 

 blijven. Deze bladreepjes worden netjes dooreen geweven. Van 

 binnen wordt het nestje gevoerd met pluis van paardebloemen 

 of van de vruchtjes van andere samengesteldbloemige planten, 

 met zachte bladeren of andere zachte voorwerpen. De opening, 

 die zoo groot is, dat het muisje er juist doorheen naar binnen 

 en naar buiten kan kruipen, bevindt zich aan de eene zijde 



