18 



terwijl de buikzij de op roestkleurigen grond bruine dwarsplekken 

 vertoont. De snavel der jongen is zwart. 



De merel komt bijkans in geheel Europa vanaf ongeveer 

 60 N.B. voor, althans op de plaatsen, die voor haar geschikt 

 zijn. Haar verbreidingsgebied strekt zich uit Oostelijk tot in 

 Perzië en Turkestan, Zuidwaarts tot in Algerië en Tunis, 

 Westwaarts tot de Hebriden, de Shetlandsche eilanden, de 

 Azoren, Madera en de Canarische eilanden. Maar niet overal 

 in de bovenvermelde streken broedt de merel. Op de Hebriden- 

 eilanden bijv. vertoont zij zich alleen in het najaar en in het 

 voorjaar. Op de Shetlandsche eilanden is zij eerst sedert het 

 einde van de 19e eeuw broedvogel geworden. In Oost-Pruisen 

 is zij volgens Hartert een schuwe zeldzame bewoonster van 

 de boschranden en van laag kreupelhout ; zij komt er alleen in 

 den winter in de tuinen voor en broedt er nooit in de steden. 

 In Algerië en Tunis is zij standvogel en broedt er geregeld op de 

 voor haar geëigende plaatsen. Van de in het hooge Noorden 

 geboren merels trekken er slechts weinige tegen het najaar 

 weg; vele van deze laatste overwinteren reeds in Zuidelijk 

 Zweden. In ons land en ook in de meeste streken van Duitsch- 

 land broedt de merel vrij algemeen; tegen den winter trekken 

 er vele naar Zuidelijker streken, maar andere, en vooral de 

 meeste oude mannetjes, overwinteren er. Behalve de bij ons 

 broedende merels, van welke vele oude mannetjes hier over- 

 winteren, komen op den najaarstrek nog vele uit meer Noord- 

 Oostelijk gelegen streken in ons land. Die, welke ons verlaten, 

 gaan in 't midden van October weg en komen tegen het 

 midden van Maart weerom. 



In Maart, soms reeds eerder, hoort men het liefelijke, eenigs- 

 zins weemoedige gezang der mannelijke merels; tot het einde 

 van Juli hoort men het nog. Het meest hoort men ze zingen tegen 

 het ochtendkrieken, dan weer een tijd lang in den middag en 

 nog eens weer tegen den avond. 



Oorspronkelijk koos de merel voor haar oponthoud voorname- 

 lijk vochtige bosschen met veel onderbeplanting uit, en wel in 

 de eerste plaats de boschranden, ook wel met boomen beplante 

 terreinen met veel onderbeplanting van struiken en laag hout- 

 gewas. Aan vetten kleigrond gaf zij de voorkeur boven schralen 

 zandbodem. — In de laatste 80 of 90 jaren echter hebben de me- 

 rels groote veranderingen ondergaan, zoowel in hare leefwijze als 

 wat betreft hare gewone plaats van oponthoud. Bechstein 

 schreef aan 't einde van de 18e eeuw, en Gloger nog om en 

 bij 1830, dat de merel een schuwe, verscholen en eenzaam 

 levende woudvogel is, die zich niet zonder noodzaak buiten 



