19 



het bosch begeeft, en zelfs op den trek niet dan ongaarne zich 

 tijdelijk ophoudt in kleine boschjes, plantsoenen of parken; dat 

 zij zich zoo mogelijk altijd in het dichtere bosch verscholen 

 houdt en zich slechts zelden neerzet op den tak van een 

 hoogen boom. waar men haar gemakkelijk kan zien. 



In verschillende streken zijn alle merels, in andere zijn 

 sommige van hen echte woudvogels gebleven; en van hen geldt 

 nu nog volkomen wat Bechstein en Gloger van hen schreven. 

 Zoo deelde Wüstnei nog in 1900 mee dat in Mecklenburg de 

 merels de steden absoluut vermijden en dat men ze daar nooit 

 in de tuinen ziet; slechts zeer enkele malen, schrijft hij, ziet 

 men ze gedurende den zwerftijd in de omgeving van eene stad; 

 als broedvogel bewoont zij daar eenzame bosschen, waar zij in 

 de tusschen de andere boomen verspreide groepjes fijnsparren 

 nestelt. — Hoe het nw met de merel in Mecklenburg is gesteld, 

 weet ik niet; maar in Nederland en ook in een groot gedeelte 

 van Westelijk Duitschland zijn vele merels zich langzamerhand 

 gaan vestigen in parken, tuinen en plantsoenen, zelfs binnen de 

 dorpen en steden; zij zijn zich daar geheel thuis gaan gevoelen 

 en geheel aan de nabijheid van den mensch gewend geraakt. 

 Altum schrijft reeds in 1880 dat in Munsterland de merel 

 veel algemeener voorkwam in de tuinen van de stad dan in 

 de bosschen. Dit kan men tegenwoordig van de meeste streken 

 van Nederland eveneens zeggen, hoewel men hier te lande ook 

 nog echte woudmerels vindt. Ook op hooge zandgronden is 

 de merel tegenwoordig zeer algemeen ; zoo treft men haar in 

 grooten getale in den Portiologischen tuin der Landbouw- 

 hoogeschool en ook elders op den Wageningschen Berg aan. 



Midden Maart komen hier de jonge merels en de wijfjes, die 

 tegen het koude jaargetijde waren weggetrokken, terug; en ook 

 de mannetjes, welke in koude winters voor een gedeelte verhuisd 

 zijn, komen dan weerom. Men ziet dan vaak 3, 4 of 5 merels 

 bijeen, en op een geringen afstand van eenige honderden passen 

 telt men er al gauw een 20 stuks. Sommige jaren zijn de merels 

 reeds veel vroeger in de weer; Altum verhaalt dat hij éénmaal 

 reeds op 30 Januari merelzang hoorde, en 't komt soms voor 

 dat men reeds midden Maart nesten met eieren vindt. 



Ook Thijsse schrijft er over (zie: „Het intieme leven der 

 Vogels"), dat men vaak reeds in Januari iets kan te zien krijgen 

 van het liefdeleven der merels, meest 's morgens tusschen tienen 

 en twaalven. „Een mannetje zit in de grootste opgewondenheid 

 te roepen, 't Is onophoudelijk „tsjieng, tsjieng, tsjieng", afge- 

 wisseld met dol heen en weer vliegen onder 't uiten van den 

 langen alarmkreet. 



