23 



Al naar den tijd des jaars en naar de plaats van oponthoud 

 verschilt deze. 



In de eerste plaats is de merel een groot liefhebster van 

 regenwormen. De wijze, waarop zij deze dieren bemachtigt, 

 wordt door Thysse in zijn hier herhaaldelijk vermelde boek 

 „Het intieme leven der Vogels" in de volgende woorden ge- 

 schetst : „Er is geen vogel, wiens bemoeiingen zoo rechtstreeks 

 gericht zijn op den aardworm, al moge de zanglijster hem zeer 

 nabij komen. Deze laatste moet toch nog altijd afwachten; hij 

 luistert tot hij zijn worm hoort, en gaat dan op het geluid af. 

 Maar een merel gaat verder: die kent de natuurlijke historie 

 van den aardworm op een prik, ziet aan den grond, waar de 

 worm te verwachten is, en slaat bladeren en aarde op zij, om 

 zijn prooi te bereiken. 



„'t Is een echt herf sttaf ereel : de merel, stoer werkend in de 

 afgevallen bladeren. Licht huppelt hij over den grond, staat 

 even stil op hooggestrekte zwarte pooten, bukt op eens, en dan 

 vliegen onder de krachtige slagen van den snavel de bladeren 

 rechts en links. En eer de worm, die in zijn hol aan de bladeren 

 zat te knagen, tijd gehad heeft om zich diep genoeg terug te 

 trekken, heeft de merel hem aan zijn kop te pakken; en nu begint 

 het worstelspel, dan in negen van de tien gevallen voor den 

 worm slecht afloopt." 



Naast regenwormen eet de merel eene groote massa slakken. 

 In tijden, waarin deze dieren zich sterk hebben vermeerderd, 

 is zij in dit opzicht van groote oeconomische beteekenis. Verder 

 haalt zij vele insekten en insektenlarven uit den grond, zooals 

 engerlingen, aardrupsen, emelten en larven van de tuinvliegmug 

 (Bibio hortulanus). Ik zag eenmaal in 't voorjaar een merel zeker 

 een kwartier lang voortdurend ijverig op een bepaalde plaats 

 bezig, in den grond te pikken en er kleine, wormachtige diertjes 

 uit te halen. Toen de vogel verdwenen was, ging ik het terrein 

 van zijne werkzaamheid inspecteeren. 't Was een plek, waar de 

 grond zeer mul was tengevolge van eene ophooging van half- 

 vergane overblijfselen van plantaardigen oorsprong, en ik vond 

 daar nog enkele Bibio-larven, die de merel had overgelaten. 

 't Is bekend, dat deze larven altijd in grooten getale bij elkaar 

 in den grond te vinden zijn op plaatsen, waar zich vele half- 

 vergane overblijfselen van planten bevinden. Van zulke plaatsen 

 uit echter tasten zij vaak de jonge kultuurplanten aan, die in 

 de naaste omgeving groeien. 



Tenslotte halen de merels in den herfst en den winter allerlei 

 insekten weg, die zich onder het afgevallen blad verscholen heb- 

 ben. Netjes keeren zij ieder blaadje om en halen er al de daar- 



