is mij niet bekend, maar als het geschiedt, is het toch zeker een 

 groote uitzondering en geschiedt het niet dan in den grootsten 

 nood. Wèl eten de merels gaarne saprijke vruchten, zooals 

 dat trouwens alle lijsterachtige vogels doen. 



Zeer graag eten de merels aardbeien. Hebben zij het een keer 

 in de gaten, dat ergens aardbeibedden staan, dan is het raadzaam 

 deze met behangerslinnen tegen hare aanvallen te beschutten, 

 anders blijft er niet veel van over, althans wanneer er in den 

 tuin een niet onaanzienlijk aantal merels huist. Zelfs komen ze 

 in de bakken de aardbeien weghalen, wanneer die bakken open 

 staan op een kier, die groot genoeg is, om een merellichaam door 

 te laten. Ook hare jongen geleiden de merels naar de aardbei- 

 bedden, en reeds de nest vogeltjes worden soms met aardbeien 

 gevoed. — Nauwelijks minder belust dan op aardbeien zijn de 

 merels op aalbessen en druiven, ook op kersen. Perziken en 

 abrikozen vernielen ze ook; zij hakken er de zachtste stukken 

 uit; menigmaal laten zij heele stukken, die hun niet bevallen, 

 liggen. Op zachte peren zijn zij verzot ; maar ook met deze vruch- 

 ten gaan ze zeer ruw om. Zij hakken er met hun snavel in en 

 hollen ze zoo van binnen uit, terwijl zij de schil en het klokhuis 

 laten zitten; van vele peren echter eten zij slechts een gedeelte, 

 soms maar een zeer klein gedeelte, op, laten de rest liggen en 

 nemen weer een andere peer. 



Wil men in een fruitboomgaard, waar verschillende soorten 

 staan, peren gaan plukken, dan wijzen de merels ons die soorten 

 aan, welke rijp zijn geworden; onder de boomen, waaraan rijpe 

 peren zitten, ziet men door deze vogels uitgehakte vruchten 

 liggen, onder de andere niet. Zijn er echter geen rijpe, sappige 

 peren in den boomgaard meer voorhanden, dan nemen zij ook 

 hardere peren voor lief; zelfs zag ik ze soms in de stoof peren 

 huishouden en ook in de appelen. Het schijnt mij toe, dat in de 

 laatste jaren de merels veel vaker ook van die harde peren en 

 ook appelen gaan aantasten dan vroeger 't geval was. Een 

 tiental jaren geleden had ik nooit stoof peren en appelen op den 

 grond zien liggen, die door merels waren toegetakeld; in de 

 laatste jaren zag ik dit herhaaldelijk. Toch blijven de merels 

 altijd de zachte, weeke vruchten boven de harde verkiezen. 

 Het schijnt mij toe, dat de merels tegenwoordig meer fruit eten 

 dan vroeger, en er minder kieskeurig op zijn geworden. 



In streken, waar vele merels zijn, is het soms voor 

 den fruitteler om wanhopig te worden. De lekkerste aard- 

 beien, bessen en peren worden door deze vogels op groote 

 schaal vernield. En het is zeer zeker te billijken, dat soms 

 de fruitteler — na bekomen vergunning van den Burgemees- 



