30 



hij als zeer weerstandbiedend vermeldt : Jacob Lebel, Schoons 

 van Boskoop, Rijnlandsche Winterrambons, Grauwe herfst- 

 reinette, Grauwe Fransche Reinette, Rijnlandsche Bohn-appel, 

 Charlamowsky. 



6. Wordt de roest van de tarwe overgebracht door het zaad ? 



In „The Annals of applied Biology (Vol. VIII, No. 2, August 

 1921, bl. 81) komt een artikel over dit onderwerp voor van de 

 hand van W. L. Waterhouse te Sydney. De schrijver verwijst 

 eerst naar een artikel van Htjngerford, voorkomende in „Jour- 

 nal of Agricultural Research" (Vol. XIX, 15 Juni 1920), waarin 

 deze geleerde door een aantal zorgvuldig genomen proeven 

 heeft aangetoond, dat de zwarte roest der tarwe {Puccinia 

 graminis Tritici E. en H.) niet overgaat van de eene tarweteelt 

 op de andere door middel van het zaad. Deze schrijver komt tot 

 de conclusie, dat de aanwezigheid van hoopjes teleutosporen op 

 de geoogste tarwekorrels van geenerlei beteekenis is. 



Waterhouse nu onderzocht deze quaestie nog eens, en 

 trachtte tevens de vraag te beantwoorden of een histologisch 

 onderzoek van roestige tarwekorrels gedurende de kieming en 

 gedurende de eerste ontwikkeling der jonge plantjes eenig 

 licht zou werpen op het probleem. Zijne onderzoekingen be- 

 vestigen Hungerford's conclusies. 



In April 1920 ontving hij tarwekorrels, afkomstig van een veld, 

 dat in erge mate aan roest had geleden. De stoppels van deze 

 tarwe zagen zwart van teleutosporen, en deze kwamen eveneens 

 veel voor op het kaf, dat zich bevond tusschen het van hem 

 ontvangen graan. Bij een aantal tarwekorrels bevonden zich een 

 aantal teleutosporen aan de korrels; hij zocht een aantal 

 korrels uit, waar deze gezeten waren op het ondereinde van de 

 korrel op de plaats, waar zich de kiem bevond. Het aantal roesti- 

 ge korrels werd door Waterhouse bepaald op 0.5 tot 1 procent 

 van de door hem ontvangen korrels. Ook Fusarium- en Helrnin- 

 thosporiumsipoYen werden op vele korrels aangetroffen. 



Van de roestige tarwekorrels werd de ééne helft aan de heet- 

 waterbehandeling blootgesteld, de andere helft werd niet be- 

 handeld ; van de korrels, aan welke geene roestsporen werden 

 aangetroffen, werden eveneens een aantal met heet water be- 

 handeld, andere niet. Al deze korrels werden te kiemen gezet 

 bij eene temperatuur van 15 — 18 C, en toen de scheuten be- 

 hoorlijk te voorschijn waren gekomen, werden de kiemplantjes 

 in potten uitgepoot, die in een kas werden neergezet. Er was 

 geen verschil te zien tusschen de kieming der verschillende par- 

 tijen. De jonge planten werden drie maanden lang in observatie 



