38 



Het is niet onmogelijk, dat we hier den wederzij dschen in- 

 vloed zeer duidelijk zullen waarnemen. Er zijn met sommige 

 van deze chimaeren eenige exacte proefnemingen gedaan be- 

 treffende het punt, wat ons hier interesseert. 



Het zou hier te ver voeren op het, zeer interessante, onderzoek 

 der chimaeren diep in te gaan. Daar ik echter niet mag veronder- 

 stellen, dat alle lezers met deze onderzoekingen bekend zijn, wil 

 ik eenige hoofdzaken, voor zoover ze voor 't begrip van het vol- 

 gende noodzakelijk zijn, hier meedeelen; voor het overige ver- 

 wijs ik naar de leerboeken over erfelijkheidsleer ^). 



Het beroemdste voorbeeld dezer chimaeren, ofschoon niet 

 het oudste, is ongetwijfeld Cytisus Adami, „Adams gouden 

 regen". Deze plant, die eenigszins den indruk maakt van een 

 bastaard (althans een „tusschending") tusschen den paarsen 

 regen {Cytisus purpureus) en den gouden regen {Labumum 

 vulgare), heeft in hooge mate de aandacht getrokken, doordat zij 

 geregeld takken voortbrengt van zuiveren gouden regen en ook, 

 ofschoon zeldzamer, van paarsen regen. Er is over deze plant 

 zeer veel te doen geweest. Adam zelf, een Fransche kweeker, 

 beweerde, dat zij ontstaan was tengevolge van een enting van 

 Cytisus purpureus op Labumum vulgare (1829). De ent was af- 

 gestorven, doch uit een knop, ontstaan op de vergroeiings- 

 plaats, had zich de vreemde plant ontwikkeld. Deze mede- 

 deeling werd door velen in twijfel getrokken; anderen, die haar 

 accepteerden, meenden nu in deze plant de type van een 

 door enting verkregen bastaard te mogen zien. 



Eerst toen het aan Winkler gelukte langs experimenteelen 

 weg, geheel op dezelfde wijze zooals het bij Adam toevallig 

 gebeurd was, thans opzettelijk, chimaeren te vormen, werd 

 het duidelijk, dat Adam's mededeeling volkomen juist was, 

 doch tevens, dat ook deze organismen niet als bastaarden 

 mogen worden beschouwd: Cytisus Adami, dit staat thans 

 volkomen vast, is een gouden regen, die in plaats van zijn eigen 

 opperhuid een Cytisus purpureus-epidermis heeft. De bijzondere 

 kleur der bloemen ontstaat doordat het geel van den gouden 

 regen door het paars van deze epidermis schijnt; deze combi- 

 natie geeft de eigenaardige vuilrose tint. Het ontstaan van tak- 

 ken, waarin elk der componenten zuiver optreedt, laat zich thans 

 ook ongedwongen verklaren. 



De naam chimaeren is ontleend aan een fabeldier der 

 Grieksche mythologie, door Homerus beschreven: „van voren 



l) Men zie b.v. het onlangs verschenen werk van Dr. M. J. 

 SiRKS, Handboek der algemeene Erfelijkheidsleer, p. 284 e.v. 



