zich goed door enting laten vereenigen. Het is een gecompliceerd 

 verschijnsel, dat nog lang niet in zijn verschillende factoren 

 geanalyseerd is. De verwantschap alleen bepaalt de kans van 

 slagen zeker niet; ook blijkt wel, dat het aanvanklijk 

 goed samengroeien en het op den duur goed 

 samengaan twee verschillende dingen zijn. Naast de ver- 

 wantschap, zullen voor een langdurige vereeniging bepaalde 

 overeenkomsten in physiclogische eigenschappen en in biolo- 

 gische ontwikkeling (periodiciteit) wel een groote rol spelen. 



Veel meer dan d.g. vage algemeenheden valt hier tot dusver 

 echter niet van te zeggen. De practijk van den ooftbouw en. het 

 wetenschappelijk onderzoek van de enting heeft reeds een groote 

 menigte van feiten geconstateerd. Waarom — om een enkel 

 voorbeeld te noemen — echter peer zich niet of slecht op appel, 

 doch wèl op de — ongetwijfeld minder verwante kwee of lijster- 

 bes — laat enten, dit is nog een open vraag. 



Evenmin heeft men de veranderingen kunnen verklaren, die 

 de ent ondergaat onder invloed van bepaalde onderstammen. 

 Wij willen eenige daarvan, die met ons onderwerp in verband 

 staan, even aanstippen. Een bekend feit is b.v. dat de levensduur 

 van de geënte planten in den regel korter is, dan die van de 

 planten op eigen wortel. Voor den appel op verzwakkenden onder- 

 stam (b.v. paradijs) wordt 15 a 30 jaar vermeld, 100 a 120 bij 

 enting op wildeling, 200 en meer op eigen wortel; peer op kwee 

 50 a 60 jaar in plaats van 300 (Laurent); vele geënte 

 drui vensoorten 30 a 40 jaar in plaats van 100 a 150. Dit is een 

 feit, wat ook de phytopatholoog niet uit het oog mag verliezen. 

 Immers, wanneer door de enting de levensduur zoodanig ver- 

 kort wordt, mag men m. i. wel aannemen, dat er na een bepaald 

 tijdsverloop — aanmerkelijk korter dan bij een niet-geënte 

 plant — een toestand van achteruitgang, van verzwakking, 

 optreedt en het is zeer goed mogelijk, dat de plant in dezen toe- 

 stand vatbaarder wordt voor bepaalde aantastingen. Wanneer 

 wij b.v. zien, dat bij de ziekte der kersenboomen, die in ons land 

 zoovele boomgaarden vernielt, het zéér vaak boomen zijn van 

 een vasten leeftijd (10 a 12 jaar), terwijl jongere en ook oudere 

 boomen zelden deze ziekte vertoonen,. dan rijst het vermoeden, 

 dat de plant op dezen leeftijd een verhoogde vatbaarheid voor 

 deze ziekte krijgt. Bij een nader onderzoek van deze quaestie 

 zal dan ook de vraag naar den invloed — ook op den langeren 

 duur — van verschillende onderstammen wel goed onder de 

 oogen moeten gezien worden. Ik voor mij zie een bevredigende 

 oplossing hiervan uitsluitend in een zorgvuldige onderstammen - 

 cultuur en selectie; het komt me voor, dat er voor de 



