overbekend, dat deze oude cultuur in de jaren 1870 — 1880 in 

 Frankrijk door de druifluis met ondergang bedreigd werd. In 

 sommige streken, b.v. in Languedoc, werden in enkele jaren | 

 van de wijngaarden verwoest. Alleen door op groote schaal onvat- 

 bare Amerikaansche soorten te vermenigvuldigen en deze als 

 onderstam te gebruiken, heeft men het gevaar van een algeheele 

 vernietiging van de cultuur weten af te wenden. Het vraagstuk 

 vanden wederzij dschen invloed van ent en onderstam verkreeg 

 hierdoor in korten tijd een groote beteekenis. Bovendien echter 

 heeft men er naar gestreefd, door hybridisatie, kruising tusschen 

 Amerikaansche en Fransche soorten, variëteiten te kweeken, die 

 hetzij op eigen wortel (als directe dragers, „producteurs directs") 

 resistent waren, hetzij om de een of andere reden als ent op 

 Amerikaanschen onderstam de voorkeur verdienden boven 

 de inheemsche soorten, of wel om nieuwe onderstammen te 

 verkrijgen, die op bepaalde dichte, krijthoudende gronden te 

 verkiezen waren boven de oorspronkelijke Amerikaansche soor- 

 ten. Ook heeft men langs dezen weg gezocht naar variëteiten, 

 die zeer resistent zijn tegen gevreesde zwamziekten (zooals b.v. 

 de in Frankrijk voor 't eerst waargenomen „Black rot", een 

 schimmelaantasting van bladeren en vruchten). 



Men kan gerust zeggen, dat de enting den Franschen wijnbouw 

 gered heeft. „L'expérience colossale qui se poursuit depuis une 

 trentaine d'années semble bien avoir réussi et sauvé la viti- 

 culture". 1) Het spreekt echter van zelf, dat de nieuwe methode 

 vele moeilijkheden en vooroordeelen had te overwinnen. Ten 

 deele zijn deze van zuiver practischen aard, ten deele ook staan 

 zij in nauw verband met de theoretische vraagstukken, die ons 

 hier bezig houden, samen te vatten als de wederzij dsche invloed 

 van ent en onderstam. Zoo werd er wel beweerd, dat de smaak 

 van de druiven en van den er uit vervaardigden wijn sterk zou 

 lijden door Amerikaansche onderstammen. Volgens sommigen 

 zou zelfs de eigenaardige „vossensmaak" (gout de fox), die eigen 

 is aan den wijn, bereid uit de Amerikaansche druiven, zich 

 aan den Franschen wijn meedeelen. 



Het is vooral Daniel, die de oplossing in een andere richting 

 meende te moeten zoeken en dit in een reeks verhandelingen 

 betoogde 2). 



Volgens dezen werken de beide componenten, ent en onder- 



1. E. Gbiffon. Greffage et hybridation asexuelle. IVe Conférence 

 internationale de génétique, Paris 1911, p. 164. 



1) Men zie b.v.: L. Daniel. L'hybridation asexuelle etc. Revue 

 générale de botanique. T. XXVI (1914) en T. XXVII (1915) en 

 de daar genoemde literatuur. 



