8ÖTAMCAI. 



NEDERLANDSCHE PHYTOPATHOLOGISCHE (PLANTENZIEKTEN 

 KUNDIGE) VEREENIGING. 



TIJDSCHRIFT OVER PLANTENZIEKTEN 



ONDER REDACTIE VAN 



Prof. Dr. J. RITZEMA BOS. 



Acht-en-twintigste Jaargang — ie Aflevering — Januari 1922 



OVER DEN INVLOED VAN ENTING EN BASTAAR- 

 DEERING OP DE VATBAARHEID VOOR 

 PARASITAIRE AANTASTING. 



II 



(Voortzetting van deel XXVII, afl. 11, bh. 128). 



In onze inleiding hebben wij uiteengezet, dat de wijzigingen 

 van bepaalde eigenschappen, die we bij enting zien optreden 

 als gevolg van den wederzij dschen invloed van enten onderstam, 

 niet op een lijn gesteld mogen worden met de meer in het 

 wezen ingrijpende veranderingen, welke de organismen door 

 bastaardeering ondergaan. Het moderne erfelijkheidsonderzoek 

 heeft ons daarmee in hoofdzaak teruggebracht tot het stand- 

 punt, dat de groote Fransche plantkundige Duhamel du 

 MoNCEAU in zijn „Physique des arbres" (1758) reeds innam. 

 Deze toonde door experimenten reeds aan, dat de opvatting 

 der oudheid — volgens welke het mogelijk zou zijn, de meest 

 uiteenloopende planten door enting te vereenigen en daardoor 

 diep-ingrij pende veranderingen te doen ondergaan i) — on- 

 houdbaar was. 



Dit neemt niet weg, dat juist in Frankrijk nog in de laatste 

 decenniën over dit probleem veel strijd is gevoerd, zeer levendig 

 vooral, omdat het met oeconomisch hoogst belangrijke vraag- 

 stukken nauw samenhangt. Voor geen cultuur wellicht zijn enting 

 en bastaardeering beide van zoo groot practisch belang ge- 

 worden als voor den wijnbouw, vooral in Frankrijk. Het is 



1) Zoo zou men b.v. door enting van roos op hulst groene rozen 

 hebben verkregen. Interessante voorbeelden van geringe verwant- 

 schap tusschen ent en onderstam (peer op Robinia, moerbei op 

 pruim) zijn door Dr. De Weveb in Limburg waargenomen; zie 

 Sprenger, „Het vermenigvuldigen van vruchtboomen", p. 64. 



