40 



'den meidoorn volkomen beschut tegen den zwaminfectie. Van de 

 beide proefplanten van Crataegomespilus Asnieresii kon bij 

 één met zekerheid infectie (vorming van aecidiën) geconstateerd 

 worden: de mispelopperhuid alléén vormde derhalve geen 

 beschutting voor den meidoorn. 



De proeven met Gymnosporangium confusum werden op grooter 

 schaal genomen. Ook door deze zwam wordt de meidoorn aange- 

 tast, de mispel is er niet of in zeer geringe mate vatbaar voor. 

 Het bleek nu in de eerste plaats, dat Crataegomespilus Asnieresii 

 door de zwam werd aangetast, hij werd niet beschut door de 

 resistente mispelhuid. Dit was reeds door prof. Fischer in 

 1912 vastgesteld. Bij de infectie door deze roestz wammen, 

 dringt de kiembuis niet door de huidmondjes binnen, 

 deze buis doorboort de epidermis. De opperhuidscellen 

 van den misj)el worden dus doorboord door de kiembuis, 

 waarna de zwam zich in het meidoornweefsel verder ontwikkelt. 

 Hoe moeten wij dit verklaren ? Is nu, onder invloed van den 

 vatbaren meidoorn, ook de resistentie van de mispelepidermis 

 afgenomen? Prof. Fischer verwerpt dit; hij veronderstelt, dat 

 de sporenkiembuizen het vermogen hebben de mispelhuid te 

 doorboren. Gevallen, dat de kiembuizen in de epidermis van 

 planten doordringen, waarop zij verder toch niet gedijen, 

 zijn er meer bekend. Speciaal voor de roestzwammen zijn ze 

 door Klebahn ^) vermeld: „Soms dringen de kiembuizen welis- 

 waar in de epidermiscellen binnen, doch dan houdt de ontwikke- 

 ling op. De kiembuizen en de cellen, die hen voeden, sterven af 

 en tengevolge van de bruin- of roodkleuring van den inhoud 

 dezer cellen ontstaan bruine of roode vlekken op de entplaatsen. 

 Dit nam ik b.v. waar aan Polygonatum--plsinten, die ik met 

 de sporidiën van Puccinia ConvaUariae- Digraphidis bezaaid 

 had." 



Brefeld 2) vermeldt, dat de kiembuizen van stuifbrand- 

 conidiën, op voedsterplanten gebracht wier weefsel reeds minder 

 geschikt was (doordat het reeds wat ouder was), wel binnen 

 drongen en zich eenigszins ontwikkelden, doch dan den indruk 

 maakten alsof zij „vast zaten" en vervolgens onder opzwelling 

 en verkleuring hunner membranen afstierven. 



Iets d.g. zouden we dan hier hebben, alleen met dit verschil, 

 dat de kiembuizen, na de mispelepidermis doorboord te hebben, 

 het ongewone buitenkansje hadden in meidoornweefsel te 

 belanden. 



1) Klebahn, Die wirtswechselnden Rostpilze, p. 36; 1904. 



2) Brefeld, Untersuchungen aus dem Gesamtgebiete der My- 

 kologie. ïï. 11: Die Brandpilze, p. 35; 1895. 



