41 



Het was in dit verband wel interessant na te gaan; wat zich 

 ïiu bij Crataegomespihis Dardari voordoet, waar de beschuttende 

 laag nog één cel dikker is. Uit het onderzoek van Mej. Sahli 

 blijkt nu, dat ook deze plant beslist vatbaar is. Tevens echter, 

 dat in den regel de eerste kenteekenen van infectie en de ont- 

 wikkeling van pykniden en aecidiën bij Cr. Dardari later op- 

 treden dan bij Cr. Asnieresii, het snelst echter bij den meidoorn 

 zelf. Mej. Sahli neemt daarom, in overeenstemming met prof. 

 Ftschér aan, dat de één-cel-dikke mispelepidermis (van Cr. 

 Asnieresii) de kiembuizen van Gymnosporangium confusum 

 weliswaar doorlaat, maar toch een remmenden, inf ectie- vertra - 

 genden invloed heeft. Bij Cr. Dardari, waar twee mispelcellagen 

 doorboord moeten worden, is deze weerstand nog grooter en het 

 optreden van het eerste teeken van infectie wordt nog meer 

 vertraagd. Een beïnvloeding van de eigenschappen van het 

 mispelweefsel door den meidoorn acht zij niet waarschijnlijk. 



Intusschen zal men zich m. i. niet kunnen ontveinzen, dat 

 door de waarnemingen van Cr. Dardari het standpunt van Prof. 

 FiscHER wel wat zwakker is geworden; argumenten er vóór 

 leveren- zij zeker niet. Immers, indien dit standpunt juist is, 

 zal m.en nu moeten aannemen, dat Gymnosporangium confusum 

 in staat is meerdere cellagen van den mispel te doorboren. 

 Er blijft hier m. i. een leemte in de waarnemingen: het gedrag 

 van de sporen der zwam op den mispel. Wanneer men, bij infectie 

 van den mispel met deze zwam, zou opmerken, dat een aantal 

 sporen ontkiemen, en de opperhuid doorboren en ook daaronder 

 gelegen cellen nog aantasten, (om dan tot stilstand te komen en 

 af te sterven), was daarmede de zaak uitgemaakt. Zoolang dit 

 niet het geval is, laten zich de verschijnselen even goed verklaren 

 door een wijziging van zekere physiologische eigenschappen van 

 de mispelcellen onder invloed van het zeer innige contact met 

 het meidoornweefsel, een verklaring waar a priori weinig tegen 

 in te brengen is. Mej. Sahli vermeldt echter alleen: „Gar nicht 

 odersehr schwach und spat wird Mespilus befallen". Indien hier 

 ook al uit schijnt te blijken, dat ook de mispel soms wel zwak 

 geïnfecteerd wordt, lijkt me een nauwkeurig onderzoek van het 

 gedrag der zwamsporen op de mispelepidermis toch noodzakelijk 

 om tot zekerheid te geraken. 



Het is opvallend, dat wij een soortgelijke leemte aantref f e ti in 

 het onderzoek van prof. Klebahn, een van de grootmeesters 

 der mycologie, hetwelk ik thans nog in 't kort wil besjDreken. 

 Klebahn werkte met de chimaeren, die (zooals wij terloops 

 reeds vermeldden) door H. Winkler langs experimenteelen 

 weg verkregen waren. Het zijn chimaeren van de tomaat en 



