42 



de zwarte nachtschade {Solanum lycopersicum en 8. nigrum), 

 verkregen door de eerste op de tweede te enten — of ook 

 wel omgekeerd. Nadat de beide componenten vergroeid waren, 

 werd de vergroeiingsplaats doorgesneden; uit het wondweefsel 

 op de doorsneden ontstaan dan adventiefknoppen, die soms 

 zich ontwikkelen tot chimaeren. De omhullingschimaeren, welke 

 ons thans alleen interesseeren zijn in 't kort de volgende : 



Solanuvi tubcugense : kern (hoofdmassa) der plant is nacht- 

 schade-weefsel, daaromheen één laag van tomaten weefsel. 



Solanum proteus : kern van nachtschade, omhuld door dubbele 

 laag van tomaat. 



Solanum Koelreuterianum : kern van tomaat, omhuld door één 

 laag van nachtschade. 



Solanum, Gaertnerianum : kern van tomaat, omhuld door dub- 

 bele laag van nachtschade. 



Door WiNKLER daartoe opgewekt, ging Klebahn ^) nu na hoe 

 deze chimaeren zich gedragen bij infectie met Septoria lycoper- 

 sici, een zwam waarvoor de tomaat zeer vatbaar is, waartegen 

 de nacthschade daarentegen volkomen resistent is. 



Septoria lycopersici dringt door de huidmondjes .binnen, 

 breidt zich in de intercellulairen in het spons- en palissaden- 

 parenchym uit, brengt dit plaatselijk tot afsterven en doet hier- 

 door gele tot grijsbruine vlekjes op de bladeren ontstaan, waarop 

 zich groepen van pykniden vormen; hier en daar veroorzaakt 

 zij veel schade aan de tomatencultuur. De proefplanten werden 

 besmet door ze te penseelen of te bespuiten met een sporen- 

 suspensie. De gevolgen der besmetting werden macro- en micro- 

 scopisch nagegaan. Voor de onderscheiding van het tomaten- en 

 nachtschadeweefsel heeft men een steun in het feit, dat het 

 tomatenmesophyll rijk is aan cellen met kristalzand; deze 

 cellen grenzen meest aan de palissaden. 



De resultaten van dit onderzoek laten zich aldus samenvatten : 

 Bij Solanum tubingense maakt de opperhuid van de tomaat het 

 binnendringen van de zwam mogelijk. Deze dringt nog tamelijk 

 ver in het nachtschade weefsel door en kan hier blijkbaar eenige 

 cellen dooden en zich zwak ontwikkelen; zij breidt zich echter 

 niet verder uit en vormt geen pykniden. Bij Solanum proteus 

 sterke infectie met pykniden-vorming, begrijpelijk, daar zoowel 

 de opperhuid als een groot deel van het mesophyll uit tomaten- 

 weefsel bestaat. Waar de pykniden gevormd worden, zijn ook 

 steeds cellen met kristalzand waar te nemen. Bij Solanum 



1) W. Klebahn, Impfversuche mit Propfbastarden, Flora, Neue 

 Polge, lier luid 12ter Band. 



