43 



Koelreuterianum ontstaan groote vlekken met pykniden; de 

 epidermis van Solanuni nigrum beschut deze plant niet tegen 

 het binnendringen der kiembuizen. Dit . laat zich verklaren 

 uit 't feit, dat zij slechts door de huidmondjes behoeven te groeien 

 om het tomatenweefsel te beieiken. Bij Solanum Gaertnerianwni 

 zijn de resultaten eenigszins onzeker, in twee jaren ook ver- 

 schillend; in 1913 was er echter geen aantasting. 



Vergelijkt men deze resultaten met die van Sahli (betref- 

 fende de Crataego7nespilus-sooTten, t.o. van Gymnosporangium) 

 dan is er in zoover overeenstemming, dat de beide chimaeren, 

 waarbij slechts de opperhuid door de onvatbare plant gele- 

 verd wordt, door deze niet beschermd worden tegen 6^. clava- 

 riaeforme {Crat. Asnieresii en Solanum Koelreuterianum). Ook voor 

 Gymnosporangium confusum bleek Crataegomespilus Asnieresii 

 vatbaar te zijn, ofschoon in geringe mate. Daar waar twee of 

 meer onvatbare lagen aanwezig zijn, verleende dit de plant in 

 den regel resistentie, zoo bij Crat. Dardari en 8, Gaertnerianum, 

 (1913); Crat. Dardari bleek echter, ondanks de dubbele mispel- 

 laag vatbaar voor Gymnosporangium confusum. De invloed van 

 een of meer vatbare buitenlagen, rondom een resistente kern, 

 kunnen we alleen bij Solanum tubingense en proteus beoordeelen. 



En dan blijkt hier, dat bij S. proteus de dubbele laag de zwam 

 in staat stelt zich volkomen te ontwikkelen, en dat de enkele 

 laag, bij S. tubingense, de zwam een geringe ontwikkeling in het 

 nachtschade weefsel mogelijk maakt. Oppervlakkig beschouwd 

 (en practisch gesproken) is de plant resistent. Bij microscopisch 

 onderzoek blijkt echter, dat er kleine bruine plekjes op de blade- 

 ren ontstaan; in deze plekjes vindt men 5 — 15 palissadencellen 

 bruin gekleurd, blijkbaar afgestorven. „Of we hier te doen heb- 

 ben met een door de nabijheid van het tomatenweefsel opgewekte 

 vatbaarheid, of wel, dat de zwam de cellen doodt en vervolgens 

 als een saprophyt een armelijk bestaan leidt, laat zich voor- 

 loopig niet uitmaken." 



Op de vraag of daar waar de epidermis tot de onvatbare 

 soort behoort, deze een zekere vatbaarheid verkrijgt, of wel dat 

 zij, volgens de voorstelling van Sahli als een weerstand werkt, 

 en evenmin of het onvatbare kern weefsel onder invloed van het 

 vatbare buitenweefsel minder resistent wordt, geven de proeven 

 van Klebahn dus geen beslist antwoord. 



Op dit vraagstuk, het belangrijkste uit een theoretisch oog- 

 punt, zullen verdere onderzoekingen, over andere chimaeren uit- 

 gebreid, licht moeten werpen. Zooals ik reeds opmerkte zal hierbij 

 echter het gedrag der sporen, wanneer zij op de resistente com- 

 ponent gebracht worden, nauwkeurig (ook microscopisch) na- 



