44 



gegaan moeten worden: ook het verloop van het infectieproces 

 op de vatbare plant moet zoo volledig mogelijk bekend zijn. 



Thans nog iets over de practische zijde van het vraagstuk. 

 H. WiNKLER ^), die door zijn chimaeren-synthesen zoo'n kracli- 

 tigen stoot aan het onderzoek gegeven heeft, heeft reeds spoedig 

 ook getracht er een practischen kant aan te vinden. Hij meende 

 deze te zien, in het verschaffen van een resistente opper- 

 huid aan cultuurgewassen, vatbaar voor bejiaalde parasieten- 

 aantastingen. Het denkbeeld op zichzelf heeft veel aantrekke- 

 lijks, immers, indien dit gelukt, kan het mogelijk zijn een bepaalde 

 hooggeschatte variëteit, met al haar voor de practijk waarde- 

 volle eigenschappen te „immuniseeren" door haar eenvoudig, 

 overigens onveranderd, in een „beter vel" te steken. 



„Waarop de immuniteit berust," zegt Winkler, „weten wij 

 in de meeste gevallen niet; het is echter zeker, dat de eigen- 

 schappen van de epidermis daarbij vaak een beslissenden rol 

 spelen." Hij wil dan, dat men voor aardappelen, tabak, tomaten 

 enz., naar „chimaerenpartners" zal gaan zoeken, die ze tegen 

 zwammen, bladluizen enz. min of meer beschutten. In het bij- 

 zonder verwacht hij er ook veel van voor den wijnbouw: een 

 chimaere van Vitis vinifera met een Amerikaanschen „cover- 

 coat" moet de redding brengen van de druifluis-misère. Immers 

 de wortels ontstaan endogeen (uit het inwendige) ; bij vegetatieve 

 vermeerdering (door stekken) van deze chimaeren, krijgt men 

 dus steeds weer planten, die wat 't bovenaardsche deel betreft, 

 chimaeren zijn, terwijl 't wortelstelsel geheel Amerikaansch, 

 d.w.z. resistent is. De smaak echter zou zuiver „Europeesch" 

 zijn, immers verreweg het grootste deel van het vruchtvleesch 

 (en in 't bijzonder de vruchtwand, die naar 't schijnt in hoofd- 

 zaak de aromatische stoflen levert) ontstaat uit de buitenste 

 cellagen. 



Winkler komt hier dus, zij 't ook op beteren, theoretischen 

 grondslag, in de door Daniel aangegeven richting (zie II, Afl. 

 1, pag. 2). 



Het is mij niet bekend of er sedert 1913, toen Winkler hierop 

 wees, in deze richting gewerkt is. Ofschoon het denkbeeld aan- 

 trekkelijk is, komt het me voor, dat men voorloopig toch geen 

 groote verwachtingen van deze methode mag koesteren. Zooals 

 wij reeds zagen, komt men van de groote beteekenis van de 

 epidermis, t.o. der resistentie meer en meer terug. Waar boven- 

 dien uit de proeven van Fischer en Sahli bleek, dat de immune 



1) H. Winkler, Chimarenforschung als methode der Biologie. 

 Sitzungsber. der Phys. Med. Gesellschaft zu Würzburg 1913. 



