54 



voeren, wijl toch de eerste beperkt is tot zand- of zavelgrond, 

 de tweede tot kleigrond. 



Beide gewassen zijn éénjarige planten, die vooral welig tieren 

 tusschen zomergewassen, zooals tussehen haver, zomergerst, 

 zomertarwe en zomerrogge, tusschen erwten en paardeboonen. 

 In sommige streken van ons land komt het eene of het andere 

 dezer gewassen in zoo groote massa tusschen haver, erwten, 

 boonen, enz. voor, dat men op een afstandje gezien, zou denken 

 dat men met een veld mosterd te doen had. De beide herik- 

 soorten zijn, als zij in zoo grooten getale optreden, zeer schadelijk, 

 doordat zij veel voedsel en water aan den bodem onttrekken, 

 en doordat zij aan het kultuurgewas, dat er op den akker ge- 

 teeld wordt, licht en lucht benemen. Waar zich een der herik- 

 soorten eenmaal in sterke mate heeft gevestigd, roeit men dit 

 onkruid niet gemakkelijk uit, omdat het zaad, wanneer het door 

 bodembewerking diep in den grond werd bedolven, daar een 

 ongeloofelij k groot aantal jaren kan blijven liggen zonder zijn 

 kiem vermogen te verliezen, zoodat men soms op terreinen, 

 waar sedert jaren geen herik groeide, dit gewas na het graven 

 van diepe slooten plotseling ziet te voorschijn gekomen. Zoolang 

 de zaden diep in den grond waren bedolven, konden zij daar 

 niet genoeg zuurstof opnemen om tot kieming te geraken ; nadat 

 zij bij het graven van de sloot echter naar de bodemoppervlakte 

 waren gebracht, was de kieming mogelijk geworden. Zoo laat 

 zich ook verklaren, dat op gronden, die sedert menschenheugenis 

 als weiland gebruikt werden, na het omploegen dadelijk herik- 

 planten opschoten. 



Toch is het volstrekt niet onmogelijk, ook op gronden, waar 

 de herik maar al te welig tiert, dit onkruid ojj afdoende wijze 

 te bekampen of althans de schade, die het veroorzaakt, tot een 

 minimum terug te brengen. Het komt vooral aan op een zorg- 

 vuldige en doelmatige bewerking van den bodem, waarbij de 

 in dezen aanwezige herikzaden (en andere onkruidzaden) zooveel 

 mogelijk en zoo spoedig mogelijk tot ontkieming worden ge- 

 braclitom daarna de jonge kiemplanten te kunnen dooden. Zoo- 

 dra het gewas, waarin erg veel herik groeide, geoogst is, wordt het 

 land zeer ondiep geploegd en daarna geëgd. Dan gaan de spoedig 

 kiembare zaden van herik (ook die van korenbloem, klaproos, 

 boldcrik, wilde spurrie) ontkiemen; althans wanneer het weer 

 niet al te droog is. Bij aanhoudende droogte wordt de ont- 

 wikkeling der jonge onkruidplantjes bevorderd door rollen. Men 

 late dan den ondiejj geploegden en geëgden, daarna eventueel 

 nog gerolden bodem een tijdlang met rust, om den zaden de 

 gelegenheid te geven, te ontkiemen. Daarna wordt de akker ten 



