98 



gebonden. Wanneer het nu zou blijken, dat een plant, die op 

 zichzelf volkomen immuun is voor een bepaalde roestzwam, 

 deze immuniteit zou verliezen, wanneer zij op een voedsterplant 

 van de zwam geënt werd, zou men een geval hebben, waarbij 

 men met meer grond aan een wijziging van de specifieke vat- 

 baarheid kon denken. ^) 



Eenige waarnemingen en experimenten in deze richting zijn 

 er wel te vermelden, geen enkele echter met positief resultaat. 

 Klebahn 2) deelt o.a. het volgende mede betreffende de vat- 

 baarheid van verschillende i?i6e.s-soorten voor Cronartium 

 ribicola: De vatbaarheid der i2i6es-soorten is tamelijk ver- 

 schillend. Ribes Jiigrum en Ribes aureum worden het gemakke- 

 lijkst geïnfecteerd. Ribes grossularia (de kruisbes) gold aanvanke- 

 lijk (mede op grond van proeven van Rostrtjp en Sorauer) 

 voor immuun. Doch geënt op Ribes aureum (in den hoogstammi- 

 gen vorm) wordt de kruisbes gemakkelijk geïnfecteerd. Op 

 grond hiervan meende Klebahn aanvankelijk een invloed van 

 den onder.stam op de ent te moeten aannemen. Later bleek het 

 hem echter, dat het gedrag van de kruisbes niet constant is; 

 de eene maal gelukte het ze rijkelijk te infecteeren, een ander 

 maal weder volstrekt niet. Hiermede is de conclusie dus weder 

 twijfelachtig geworden. 



Ed. Fischer 3) infecteerde Sorbus Aria mei Gymnosporangium 

 tremelloides. De plant was geënt op Sorbus aucwparia ; deze laatste 

 was ook uitgeloopen en droeg bladeren. Het bleek, dat de eerst- 

 genoemde haar vatbaarheid, de tweede haar resistentie volkomen 

 onverminderd behield. Hetzelfde deed zich voor bij een proef 

 met vier kleine mispelplanten, welke op meidoorn geënt waren. 

 Ook deze laatste droeg takjes en bladeren. Beide werden onder 

 de noodige voorzorgen gelijktijdig geïnfecteerd met Oymnosj)oran- 

 gium confusum. Na een week waren op alle meidoornplanten 

 reeds pykniden gevormd en binnen een maand ook aecidiën. 

 Bij de mispels niets daarvan ; wel ont.stonden er verkleuringen 

 en afstervende weefselplekken (misschien het gevolg van begin- 



^) H. WiNKLER, Propfbast.arde, p. 142. Terecht wijst de schr. er 

 echter op, dat ook dan het strikte bewijs voor de verandering van 

 de specifieke vatbaarheid nog niet geleverd zou zijn. Het is n.1., in 

 't bijzonder uit Salmons onderzoekingen gebleken, dat planten, die 

 normaliter volkomen immuun waren t.o. van een bepaalden, sterk 

 gespecialiseerden parasiet, in sommige gevallen vatbaar gemaakt kunnen 

 worden, b.v. door verwonding of bedwelming. Van een wijziging van 

 specifieke, erfelijke eigenschappen, is in dit geval natuurlijk geen 

 sprake. 



2) H. Klebahn, Die wirtswechselnden Rostpilze; 1904. 



') Kd. Fischkh, Beitrage zur Entwicklungsgeschichte der Uredi- 

 neoën. Mykol. Centralbl. Bd. I, 1912. 



