100 



eerstgenoemde, welke weliswaar wat hun takken en stam betreft 

 volkomen resistent blijven; hun wortels worden echter spoedig 

 geïnfecteerd." 



Het feit, dat bij de enting de eigenschappen van ent en on- 

 derstam in hoofdzaak onveranderd blijven, is uit een oogpunt 

 van practijk van groot belang. Een van de grootste moeilijkheden 

 bij de immuniteitscultuur is steeds de resistentie met de andere 

 oeconomisch belangrijke eigenschappen in één ras te vereenigen. 

 Het bovengenoemde feit veroorlooft ons de gewenschte eigen- 

 schappen over twee variëteiten of soorten (mits deze zich goed 

 door enting laten vereenigen) te verdeelen. Op deze wijze heeft 

 men, zooals wij zagen, de Fransche druivesoorten, met de waarde- 

 volle vruchten, geënt op de tegen druifluis resistente Amerikaan- 

 sche en zoodoende de oeconomisch belangrijke eigenschappen 

 van beide gecombineerd. 



Voor de practijk is dit ongetwijfeld van veel grooter belang, 

 dan de in den regel toch slechts geringe modificaties, die als 

 gevolg der enting kunnen optreden. 



Xiet altijd heeft men deze dingen goed uit elkaar gehouden. 

 Men dient goed te onderscheiden: Ie. het wijzigen van de resis- 

 tentie (of vatbaarheid) van den eenen component onder invloed 

 van den anderen, in de practijk meestal van de ent door den 

 onderstam; 2e. wijziging van de plant als geheel ('t product der 

 enting), vergeleken met een der componenten. Een voorbeeld 

 ter verduidelijking: 



Men vindt hier en daar vermeld, dat sommige planten, op 

 bepaalde onderstammen geënt, resistenter zouden zijn dan op 

 eigen wortel, zoo b.v. Gydonia japonica op meidoorn; Quercus 

 phellos op Quercus ilex geënt zou verscheidene dagen 16 a 17 

 graden vorst hebben verdragen, terwijl planten op eigen wortel 

 reeds bij 7.5^ waren bevroren. Indien de veronderstelling van 

 WiNKLER juist is, dat het hier vooral het wortelsysteem is, 

 wat door de strenge koude beschadigd werd, hebben we met het 

 2e genoemde geval te doen : men geeft de plant een resistenter 

 wortelstelsel, tengevolge waarvan het gevormde dubbelwezen 

 in het voordeel komt tegenover de plant op eigen wortel. 



FöRSTKR neemt, in het geval van japanschc kwee aan, dat 

 de op meidoorn geënte plant vaak krachtiger loten, met rijper, 

 resistenter hout vormt; indien dit juist is hebben wij met het 

 onder 1 genoemde geval te doen. Het is duidelijk, dat in deze 

 gevallen beide oorzaken echter wel kunnen samen werken. 



Ofschoon het niet direct tot ons onderwerp behoort, wil ik 

 in dit verband er op wijzen, dat de resistentie van het wortel- 

 systeem tegen koude ook in sommige streken voor de fruit- 



