108 



23. Tegen de schade, aangericht door de woelrat. In „Geisen- 

 heimer ]\litteilungou uber Ubst- mul Gartenbau", Jaargang 

 XXXVI, No. 9, bl. 135, komt voor eene mededeeling aan- 

 gaande het voorkomen van schade door de woelrat. De meeste 

 middelen tegen de schade, aangericht door dit dier, komen erop 

 neer, dat men er zooveel mogelijk tracht te dooden. (Wegvangen 

 met vallen of door honden; aanwending van vergiften of van 

 het middel van de Rijksseruminrichting.) Men kan echter ook 

 trachten, de wortels van boomen en andere gewassen tegen de 

 woelrat te beschermen door deze wortels voor de knaagdieren 

 ontoegankelijk te maken. Men heeft aangeraden, op terreinen, 

 waar de woelratten vaak huishouden, een aantal planten te 

 telen, die door deze dieren gemeden worden, Zoo zou de keizers- 

 kroon {Fritillaria imimrialis) woelratten afweren en zou men 

 deze dus van een terrein, waar men last van hen heeft, kunnen 

 afhouden door langs de sloot, waar zij uit komen, een rijtje 

 van dit bolgewas te planten. In de buurt van Winterwij k plant 

 men met hetzelfde doel hennep langs door woelratten bezochte 

 perceelen. Tk kan niet zeggen of inderdaad keizerskroon en 

 hennep de werking hebben om woelratten af te weren. — 

 Natuurlijk kan men tot dit doel zeker gebruik maken van kippen- 

 gaas, waarmee men de wortels van de uit te planten jonge 

 boompjes omgeeft. Maar dit middel is nog al kostbaar, en er 

 zijn ook wel eenige bezwaren tegen. Eenvoudiger is dat men 

 den bodem in zoodanigen toestand brengt, dat hij ongeschikt 

 wordt voor de woelrat om er hare gangen te graven. Dit knaag- 

 dier kan niet aarden op steenigen, Idezeligen bodem; om zijne 

 gangen te graven, heeft het eene kleiachtige, zandige of veen- 

 achtige grondsoort zonder steenen noodig. Wanneer men nu 

 boomen op zoodanigen grond wil planten, waar men alle kans 

 heeft dat deze door woelratten zullen worden aangevallen, doet 

 men goed den grond in de plantgaten vooraf te vermengen met 

 puin, koolsintels, potscherven, kiezelsteenen enz., in stukken 

 ter grootte van een hazelnoot of iets grooter. Dat daarmee het 

 doel wordt bereikt, bewijst de volgende mededeeling van den 

 „Landesbaurat" Scherer te Idstein: 



„In het voorjaar 1913 werden bij gelegenheid van den aanleg 

 van straten in Usingen honderd appelboomen geplant. Van 

 deze sloegen er 94 stuks, die in een eenigszins steenachtigen 

 bodem stonden, goed aan, terwijl de zes andere dermate door 

 woelratten werden beschadigd, dat al de stammetjes los in den 

 grond stonden en er uit konden worden getrokken. Laatst- 

 bedoelde boompjes nu stonden in een steenvrijen humusbodem 



