109 



en wel langs eene weide met slooten, waarin, zooals men weet, 

 de woelratten zich gaarne ophouden. 



„Toen die zes boompjes door de woelratten waren gedood, 

 werden zij (in 't voorjaar 1914) weggenomen en werden opnienw 

 plantgaten gegraven, waarin echter aarde met stukjes puin, 

 kooks, enz. werd gedaan; er werden nieuwe appelboomj^jes 

 in geplant, en de plantgaten werden gevuld met aarde, waarin 

 ook alweer brokjes j)uin, potscherven, kooks, sintels, enz. aan- 

 wezig waren. Toen kwamen er geen woelratten de boompjes 

 beschadigen; en deze werden ook in verdere jaren met rust 

 gelaten." 



ScHERER eindigt met de volgende woorden: „Ook bij boomen, 

 die wèl door woelratten beschadigd maar toch voorloopig nog 

 levenskrachtig waren, heeft men herhaaldelijk met succes dit 

 middel toegepast. Eerst werden de af geknaagde grootere 

 wortels blootgelegd en de wondvlakten van deze werden glad 

 afgesneden en met teer besmeerd; en daarna werd in de om- 

 geving der wortels aarde gebracht met stukken puin, steentjes, 

 enz. erin." — 



24. Oorwormen als beschadigers van perebladeren. W. Staub 

 deelt in de „Schweiz. Obst- und Gartenbauzeitung", 1919, bl. 

 313, mee, dat hij te Bern larven van oorwormen er op betrapte, 

 dat zij bij nacht de bladeren van een jongen pereboom ske- 

 leteerden. 



25. De Amerikaansche kruisbessenmeeldauw op aalbessen. 



In de „Wiener Landwirtschaftliche Zeitung", 1920, bl. 362, 

 deelt G. Köck mee, dat in de omgeving van Weenen de Ameri- 

 kaansche kruisbessenmeeldauw veel voorkomt. Noordelijk van 

 Weenen aan de helling van het Wiener Wald, zijn de 

 kruisbessen sterk aangetast, maar de roode en witte aal- 

 bessen blijven er volmaakt gezond, ook waar zij tusschen 

 ernstig zieke kruisbessen in staan. Maar Zuidelijk van Weenen, 

 bij Mödling, vond men in een door bosch omgeven tuin van een 

 boschbaas, waar het vorige jaar ook de kruisbessenstruiken nog 

 geheel gezond waren, in 1920 niet alleen deze maar ook de aal- 

 bessenstruiken ziek. De jonge scheuten waren met het bekende, 

 eerst witte, daarna bruine vilt bedekt ; en van deze uit verbreidde 

 de zwam zich over de bladstelen en vervolgens over de 

 grootere bladnerven. Daardoor werden de bladeren geel en 

 vielen af. Het ziektebeeld was daar eenigszins anders dan bij 

 de aangetaste kruisbessenstruiken. Bij deze werden de blad- 

 stelen niet met eene viltlaag overdekt ; wèl werden de bladeren 



