114 

 KONIJNEN. 



Hci laatste, buitengewoon droge jaar 1921 en het daarop- 

 volgende even droge voorjaar van 1922 hebben tengevolge gehad 

 dat de konijnenschade, die toch reeds jaarlijks aanzienlijk was, 

 ditmaal een omvang heeft aangenomen, die voor menigen planter 

 een groote teleurstelling is geworden. Want voor het hongerige 

 konijn, dat in "t voorjaar nergens groene sprietjes ziet, dat geen 

 winterrogge of jonge heide vindt, is geen houtsoort veilig en is 

 geen omheining dicht en hoog genoeg. 



Ieder buitenman kent het konijn. Het is een der hoofdfactoren, 

 waardoor de rentabiliteit van eene boerderij of ontginning wordt 

 bepaald. Het is een der talrijkste en vraatzuchtigste viervoeters 

 in ons land. Zijn aanpassingsvermogen en zijn vruchtbaarheid 

 stellen het in staat, eenvoudig bezit van een landstreek te 

 nemen en deze aan de kuituur te onthouden of te onttrekken. 



Eenigszins vreemd doet het ons aan, te lezen in sommige 

 boeken over dierkunde, dat het konijn eigenlijk in Zuid-Europa, 

 vooral in Spanje inheemsch is, en dus overal elders zou zijn in- 

 gevoerd. Is dit werkelijk het geval, dan geschiedde dit invoeren 

 in ons land reeds zeer lang geleden. Brehm verhaalt ons dat 

 het konijn reeds in de Middeneeuwen werd geteeld. Dat dit slechts 

 plaatselijk het geval was, bewijst het feit, dat in de 16e eeuw 

 het konijn op tal van plaatsen in West-Europa nog niet bekend 

 was. Dat de gefokte konijnen nog wel eens ontsnapten laat zich 

 denken. Trouwens dit geschiedt ook tegenwoordig nog. En het 

 wilde konijn paart zich zeer goed met het tamme. 



Nog een andere factor is er, die bijgedragen heeft tot de ver- 

 spreiding van het konijn. Daar, waar de jager niet genoeg te 

 jagen had, werd het konijn ingevoerd. Land- en boschbouw 

 stelden vroeger niet de eischen van thans, zoodat de jacht- 

 heeren wel weinig protest tegen den invoer van dit wild zullen 

 ondervonden hebben. De geschiedenis doet eenigszins denken 

 aan die van het paard van Troje of, om een voorbeeld van meer 

 recenten datum te nemen, aan de invoering van de bisam- 

 rat in Bohemen. 



Brehm zegt, dat de Portugeezen wilde konijnen uitzetten op 

 onbewoonde eilanden om te maken dat schipbreukelingen er 

 voedsel vonden. Nog daargelaten deze verdachte menschlie- 

 vendheid van de vroegere „exploradores", geloof ik, dat het voor 

 een schipbreukeling een moeielijk vraagstuk is, een wild konijn 

 te vangen en voor het middagmaal klaar te maken. 



In Austialië werd het konijn ingevoerd ten believe van de 

 jagers. Het dier heeft er zich zoo sterk vermenigvuldigd dat 



