115 



het er tot een plaag is geworden. De getallen, die genoemd wor- 

 den in beschrijvingen over de toestanden in het vijfde wereld- 

 deel, grenzen aan het ongeloofelij ke. Men kan goed aannemen 

 dat de schapenteelt, die hoofdbron van bestaan, er in veel 

 streken onmogelijk door is geworden. 



Zooals gezegd, behoort het konijn, wat ons land betreft, tot 

 een van de talrijkste zoogdiersoorten. Ieder die 's avonds op onze 

 hooge gronden vertoeft, weet, dat konijnen daar bij honderden 

 uit het jonge hout te voorschijn komen om akkers en grasland 

 af te grazen. Ook in de duinen is het dier buitengewoon talrijk. 



Merkwaardig is het feit, dat het konijn zich met een haas 

 slecht verdraagt, hoewel er in gevangen staat wel bastaarden 

 van zijn gefokt. De reden, waarom de dieren elkaar uit den weg 

 gaan, mag wel hierin liggen, dat het beweeglijke, brutale konijn, 

 dat altijd in groote menigten bijeen leeft, de streek te onrustig 

 maakt voor hazen, die minder talrijk en zeer schuw zijn, niet 

 onder den grond nestelen en dientengevolge een onrustiger, veel 

 minder argeloos leven leiden. Het is vreemd dat zooveel men- 

 schen de beide soorten niet goed kunnen onderscheiden. Dit mag 

 den buitenman en den jager belachelijk toeschijnen, maar toch 

 merkt men vaak dat het zoo is. 



Volwassen hazen zijn grooter dan wilde konijnen. Ook de 

 voetsporen en de uitwerpselen zijn grooter. Het konijn is grauw, 

 de haas bruinoranje, grijsbruin of donkerbruin, alnaar de streek 

 (bosch, uiterwaard, akker, zand, klei). De ooren van den haas 

 zijn, vergeleken bij den kop, langer, ze komen naar voren ge- 

 trokken over de punt van den neus. Bij het wilde konijn zijn de 

 ooren minder lang dan de kop. De punten van het hazenoor zijn 

 zwart. Ook op de vlucht zijn beide dieren gemakkelijk te onder- 

 scheiden. Het konijn doet in z'n bewegingen denken aan een 

 zevenklapper, loopt vlug zigzagsgewijs weg om in een hol te 

 verdwijnen. Dat het kleine dier met zijn kortere pooten in deze 

 niet vooruit te berekenen baan een uitstekend middel heeft om 

 aan grootere dieren (b.v. honden) te ontsnappen, is te begrijpen. 

 Ook de jager raakt hem niet gemakkelijk. De haas, met zijne 

 langere pooten rent gaarne rechtuit, gaat voor water zelfs niet 

 opzij. In de lage heidevelden van Brabant ziet men hem dwars 

 door de vennen vluchten, waarbij het opspattende water de 

 plaats, waar hij zich bevindt, verraadt. 



In het nauw gedreven hazen en konijnen doen een kinderlijk 

 gejammer hooren, dat eiken niet geheel verstokten jager met 

 medelijden vervult, 't Nachts, wanneer er geen honden en jagers 

 op de vlakte zijn, hoort men die kreten ook. Dan zit het dier 

 in een strik of wordt overvallen door een hermelijn. 



