IIG 



De paartijd („rammeltijcV') van ons konijn valt voor het eerst 

 in Februari. Be clraagtijd duurt 30 dagen. Vanaf Februari tot 

 ongeveer September kan het wijfje alle 5 weken 4 tot 8 jongen 

 werpen. Men kan dus zeggen dat gemiddeld elk wijfje wekelijks 

 een jong voortbrengt. 



Voordat de jongen ter wereld komen wordt er een afzonderlijk 

 hol, een zgn. wrang of wentel, voor gemaakt. Hierin worden de 

 jongen, die blind geboren worden, liefderijk verzorgd, en twee- 

 maal per dag gezoogd. De moeder verlaat het nest gedurende 

 een groot deel van den dag, maar maakt vooraf de pijp 

 zorgvuldig achter zich dicht met zand, dat ze vervolgens met 

 urine besprenkelt. Waartoe dit laatste dient, is mij niet duidelijk. 



Naarmate de jongen grooter worden laat de moeder een lucht- 

 gat open, wanneer ze den wentel verlaat. Reeds spoedig echter 

 komen de jonge konijnen buiten, blijven nog eenigen tijd bij 

 elkaar, maar verspreiden zich tenslotte, om ieder zijn weg te 

 zoeken. 



Ieder die veel buiten is, heeft gelegenheid de eigenaardigheden 

 van het konijn te leeren kennen, o.a. zijn nooit eindigende lust 

 tot graven en knabbelen; ook wanneer het dier geen honger 

 heeft. Jonge beplantingen worden dikwijls schijnbaar uit bal- 

 dadigheid vernield. Jonge dennen worden middendoor gebeten. 

 De toppen blijven liggen. Aan den voet der planten worden 

 kuiltjes gekrabbeld, waardoor ze omvallen of althans de wortels 

 gedeeltelijk bloot komen te liggen. Waarom de konijnen dit doen, 

 is niet bekend, en toch is het een der grootste schadeposten die 

 we op hun rekening moeten boeken. Hun speelzucht uit zich op 

 verschillende wijzen. Niet alleen dat de moeder zich, wanneer 

 er geen gevaar dreigt, buiten met hare halfwassen jongen ver- 

 maakt, maar ook de talrijke, niet zeer diepgaande pijpen dienen 

 in den regel, behalve voor vluchtgelegenheid, ook voor speel- 

 plaats. Open plekken tusschen de jonge dennen worden eveneens 

 gebruikt om nuttelooze sprongen en bew^egingen te maken. 

 Overal worden kleine kuiltjes in den grond gekrabbeld. Typisch 

 is hierbij de neiging van het konijn, zijne uitwerpselen alle bijeen 

 te liouflen, zooals we dat van het tamme konijn in zijn liok ook 

 kunnen waarnemen. 



Het groote kwaad, dat de konijnen ons berokkenen, is het 

 afbijten van landbouwgewas.sen en jonge twijgen en naalden der 

 houtgewassen, alsmede het beknagen van de bast van het 

 plantsoen onzer ontginningen. Slechts weinig houtsoorten ont- 

 springen den dans. Vlier wordt niet aangetast, wilde kastanje 

 zeer z(!lden. De })ast van de Corsicaansche den (P. laricio) is 

 zeer weinig in tiek, maar toch wordt deze boom, als de nood 



