117 



zeer hoog gestegen is, ook niet ontzien. Het is echtea- voor de 

 duinbeplantingen van groot gewicht dat slechts in het alleruiter- 

 ste geval P. laricio wordt beknaagd. De Oostenrijksche den 

 daarentegen wordt steeds opgezocht ; en verder is er geen hout- 

 soort, die met rust wordt gelaten. Wel wordt zooveel mogelijk 

 sappige, gladde bast genomen en schors en korstmossen vermeden ; 

 maar wanneer de honger het dier er toe noodzaakt, is er niets dat 

 het niet eet. In het voorjaar 1922, toen eerst de sneeuw en daarna 

 de droogte de konijnen noodzaakte minder kieskeurig te zijn, 

 werden Amerikaansche eiken met een omtrek van 1.40 M. tot 

 :J:: ^ M. van den grond geschild. Jonge grove dennen, in carboli- 

 neum gedompeld, verder gecarbolineerde stammetjes, niets werd 

 ontzien. Hierdoor Verklaart zich ook het falen van zooveel smeer- 

 en sproeimiddelen, waar sommigen baat bij vonden, terwijl an- 

 deren ze niet met succes gebruikten : wanneer het konijn grooten 

 honger heeft, knaagt het aan alles. 



Ligt er nu veel sneeuw, dan kan het tot 75 c.M. hoog reiken. 

 De gevolgen der konijnenbeschadiging zijn zeer verschillend. 

 Jonge dennen, die doorgebeten of uitgekrabd worden, sterven af. 

 Worden ze van hun toppen beroofd, dan vormen zich sterk ver- 

 takte struikvormige plantjes, die eerst weer dan een of meer 

 hoofdscheuten maken, zoodra de hoofdknoppen buiten het bereik 

 van het konijn zijn gekomen. Ouder naaldhout, dat geschild 

 wordt, sterft af. Loofhout sterft boven het geschilde gedeelte 

 eveneens af, tenzij het schillen niet geheel rondom het stammetje 

 heeft jDlaats gevonden. Meestal loopen dergelijke planten aan 

 den wortelhals opnieuw uit. Maar het nieuwe, sappige groen 

 loopt nog meer gevaar te worden af geknaagd. Gelukt het echter 

 de konijnen in aantal voldoende te beperken, dan is er kans 

 dat de beschadigde beplanting zich na eenige jaren herstelt. 



En nu de weermiddelen. Ze zijn talrijk en lang niet altijd af- 

 doende, getuige de groote schade, die jaarlijks door konijnen aan 

 land- en boschbouw wordt veroorzaakt. 



1. Wegschieten. Een weermiddel dat alleen dan met goed ge- 

 volg in toepassing is te brengen, wanneer men over een vol- 

 doend aantal goede schutters beschikt. Het konijn is op de 

 vlucht niet gemakkelijk te raken. Dan is het noodig geregeld 

 drijfjachten te houden, of een voldoend aantal belanghebbenden 

 toestemming te geven, altijd en overal (met inachtname van de 

 wettelijke voorschriften) konijnen te schieten. Een enkele bosch- 

 wachter, die er alleen op uit gaat om konijnen te schieten, 

 kan hun aantal niet noemenswaard verminderen. 



2. Klemmen. Het leggen van klemmen vóór de holen of op 



