118 



de paden, die de konijnen gewoon zijn te volgen, kan tot het 

 vangen van konijnen leiden. Het middel is echter geenszins 

 afdoend en bovendien om zijn onmenschelijkheid verwerpelijk. 



3. Uitgraven van de nesten. Zooals ik reeds eerder schreet, 

 worden de nesten, waarin zich de jongen bevinden, door de 

 moeder bij haar vertrek dicht gemaakt. Er is echter weinig 

 ervaring voor noodig deze plaatsen te ontdekken. Het uit- 

 graven is dan eene kwestie van tijd. Vaak echter is er heel wat 

 grondverzet voor noodig, en menigeen heeft bij dit werk de zucht 

 geslaakt: „had ik dat maar geweten." 



4. Fretieeren. Nadat de uitgangen met een netje gesloten zijn, 

 wordt het fret naar binnen gelaten. Men doet dit liefst bij voch- 

 tig weer, wanneer de konijnen dus in hunne holen zijn. Is het 

 regenachtig weer, dan laten de konijnen zich door het fret niet 

 gemakkelijk naar buiten jagen; ze worden dan gegrepen en uit- 

 gezogen, waarna het fret zich te ruste legt en den jager urenlang 

 laat wachten, vóórdat het weer naar boven komt. Heef t het den 

 ganschen nacht geregend, dan kan het ook zijn dat de konijnen 

 niet in de holen zitten, omdat ze met hunnen natten pels niet 

 gaarne onder den grond kruipen. Fretteeren is een kwestie van 

 geduld en overleg. Wordt het konijn door het fret naar buiten 

 gejaagd, dan kan het in het netje gegrepen worden. Vaak ook 

 sluit men de pijpen niet af, maar laat de konijnen ontsnappen o ra 

 ze op de vlucht te schieten, een meer sportieve vorm van 

 fretteeren. Een zeer lezenswaardig artikel over fretteeren op 

 Terschelling verscheen van de hand van den houtvester Boodt 

 in het Tijdschrift der Nederl. Heide Mij. van 1 Mei 1922. 



5. Zwavelkoolstof. Door geregeld afdrijven vaïi het terrein 

 worden de konijnen in hunne holen gejaagd. Vervolgens neemt 

 men een lap, die men drenkt in zwavelkoolstof, steekt deze met 

 een stok diep in de gang en sluit daarna de opening. Door den 

 ontstaanden zwavelkoolstofdamp worden de dieren verdoofd 

 en daarna gedood. 



6. Omheinen van den aanplant. Wanneer de omheining geen 

 al te wijde mazen heeft, zoodat jonge konijnen er doorkruipen 

 en later niet meer terug kunnen, en wanneer ze in den grond 

 wordt ingegraven en naar buiten omgebogen, is ze een zeer 

 werkzaam voorbehoedmiddel. Het is echter eene kostbare 

 onderneming, en op menige ontginning vormen honderde meters 

 gaas een groot deel van den inventaris. De omheining moet voort- 

 durend worden nagegaan, omdat de konijnen vaak nog weer 

 een middel vinden er onder door te kruipen. Verder is het goed 

 haar naar ))uiten te doen overhellen om het overklimmen te 

 beletten. Het konijn klimt anders langs de mazen omhoog. 



