119 



Ooggetuigen kunnen dit bevestigen; ook wordt wel eens een 

 konijn aan de achterpooten opgehangen in het gaas gevonden. 

 Jonge dennen kunnen vanaf hun 4e jaar onbeschermd gelaten 

 worden; men kan de omheining dan elders gebruiken. Loofhout 

 is echter zoo spoedig niet buiten gevaar. 



7. Ombinden. Laanbeplantingen, jonge loofhoutplanten kun- 

 nen aan den voet worden ombonden met heide, bramen of spar- 

 rentakken, die vooraf door verdund carbolineum zijn gehaald. 



8. Besmeren. De te beschermen stammetjes kunnen worden be- 

 smeerd met carbolineum of teer (waarna ze nog kunnen wor- 

 den bestrooid met droog zand). Ook gebruikt men reuzel, kalk 

 of een mengsel van koemest en kalk. Evenals het ombinden, is 

 het besmeren vrij kostbaar en, wanneer de konijnen zeer honge- 

 rig zijn, niet afdoend, temeer daar sommige smeermiddelen bij 

 regenachtig weer spoedig verdwijnen. 



9. Uitstrooien van snoeisel. Laat men het snoeisel onder de 

 planten liggen, dan zullen de konijnen de beplanting langer met 

 rust laten. 



10. Het dooden van vossen, wezels en hermelijnen moet worden 

 nagelaten ; het zijn onze beste bondgenooten, die in velestreken 

 worden verdelgd. 



De Koning. 



BEKNOPTE AANTEEKENINGEN OP PLANTEN- 

 ZIEKTENKUNDIG GEBIED. 



26. De beteekenis der Enchytraeiden. Over dit onderwerp 

 komt in „Landwirtschaftliches Jahrbuch der Schweiz", 

 34e Jahrgang, 1920, bl. 55 — 71, een artikel voor van G. Jegen, 

 getiteld: „Die Bedeutung der Enchytraeiden für die Humus- 

 bildung" Zooals bekend is, behooren de Enchytraeiden tot 

 de Ringwormen en zijn dus nauw verwant aan de regenwor- 

 men, 't Zijn kleine, 0.5 — 3.3 m.M. lange, witachtige of grauw- 

 achtige diertjes, die zich sterk voortplanten. De ontwikkeHng 

 van ei tot volwassen worm geschiedt in ongeveer zes weken tij ds ; 

 zoodat verscheiden generatiën elkaar in een jaar opvolgen. 

 Alle soorten van Enchytraeiden hebben een vochtigen bodem 

 noodig; voor droogte zijn zij zeer gevoelig. Zij leven derhalve 

 bijkans uitsluitend in een bodem, die veel water vasthoudt; 

 dus in humusrijke gronden. Zeer bekend zijn de „kleine witte 

 wormpjes", die vaak in de aarde van bloempotten in groote 

 menigte voorkomen. 



