121 



versnelden de Enchytraeiden het afsterven en in humus 

 overgaan van de geheele plant. — Ik moet zeggen, dat mij de 

 rol, die de kleine ringwormen speelden bij de genezing van 

 de nog maar weinig aangetaste aardbeiplanten, niet geheel 

 duidelijk is; ook spreekt de schrijver er zich niet over uit, 

 met welke soort van aaltjes hij te doen had. Aardbeiplanten 

 kunnen worden aangetast door Aphelenchus Fragariae Ritz. Bos, 

 door Aphelenchus Ormerodis Ritz. Bos en ook door Tylenchus 

 devastatrix Kühn. De voortplanting is bij laatstgenoemde soort 

 zeer snel, bij de beide Aphelenchus^oovten betrekkelijk langzaam. 

 Was in het geval van Jegen een der genoemde Aphele^ichen de 

 schuldige, dan zou ik mij de zaak aldus kunnen voorstellen. Daar 

 deze aaltjes zich niet snel in de aardbeiplanten vermeerderen, 

 kunnen de planten alleen dan in korten tijd ernstig ziek worden, 

 als er in korten tijd vele exemplaren van deze wormpjes uit den 

 grond in de planten overgaan. Wanneer er nu in den bodem, 

 waarin eene nog niet zeer ernstig aangetaste aardbeiplant 

 staat, een groot aantal Enchytraeiden wordt overgebracht, dan 

 zouden deze de zich in dezen bodem bevindende Aphelenchen 

 dooden ; er zouden dus van deze parasieten geene of nog 

 maar weinige meer uit den bodem in de plant binnentrekken; 

 de reeds in de plant aanwezige aaltjes zouden zich door de steeds 

 uitgroeiende, ook uitloopers vormende plant verbreiden, en 

 ieder deel der plant zou dus een steeds geringer wordend aantal 

 aaltjes gaan bevatten, tot dit getal zóó klein zou zijn geworden, 

 dat de nieuw gevormde bladeren en uitloopers geene ziektever- 

 schijnselen meer zouden kunnen vertoonen. 



Wat ik hier neerschrijf, is slechts eene veronderstelling. 

 Ik wil echter niet nalaten in dit verband het volgende mee 

 te deelen. Een paar malen pootte ik eene van elders ontvangen, 

 door Aphelenchus aangetaste aardbeiplant uit om het nadere 

 verloop der ziekte na te gaan, terwijl ik om die zieke plant heen 

 gezonde aardbeiplanten uitplantte, om ook deze te besmetten. 

 Het resultaat was beide keeren dat niet alleen geene van de 

 gezonde planten ziek werd, maar ook dat de uitgeplante zieke 

 plant het volgende jaar geen ziekteverschijnselen meer vertoonde ; 

 de moederplant deed dit niet, en evenmin de uitloopers noch 

 de jonge plantjes, die zich daaraan gevormd hadden. Blijkbaar 

 waren in den grond, waarin ik de zieke plant had uitgepoot, 

 geen aardbeibewonende Aphelenchen aanwezig geweest en die, 

 welke zich in de zieke plant bevonden, hadden zich niet genoeg 

 vermeerderd om haar ziek te doen blijven, vóór zij zich gingen 

 verbreiden in de aanmerkelijk gegroeide en uitloopers gevormd 

 hebbende plant. 



