NEDERLANDSCHE PHYTOPATHOLOGISCHE (PLANTENZIEKTEN- 

 KUNDIGE) VEREENIGING. : 



TIJDSCHRIFT OVER PLANTENZIEKTEN 



ONDER REDACTIE VAN 



Prof. Dr. J. RITZEMA BOS en M. DE KONING 



Acht-en-twintigste Jaargang — ge Aflevering — September 1922 



DE PLANTENETENDE INSECTEN EN HUNNE 

 VIJANDEN. 



Onlangs kwam mij eene brochure onder de oogen over de 

 macht van 't kleine, waarin een zin van den volgenden inhoud 

 mijne aandacht trok: „Als de insecten hunne onderlinge worste- 

 lingen maar een jaar konden staken, dan werd de menschheid 

 met toebehooren van de aarde weggegeten." Ook heb ik wel 

 eens de stelling verkondigd gezien: „Geen sluipwespen, geen 

 vegetatie, geen dieren, geen menschen." 



Het zij mij vergund te dezer plaatse beide punten aan eene 

 nadere beschouwing te onderwerpen. 



Gesteld, dat het mogelijk ware de natuurlijke vijanden der 

 plantenetende insecten voor een deel uit te schakelen en dat men 

 volgens laatstgenoemde stelhng alleen de sluipwespen en vol- 

 gens eerstgenoemde alle entomophage insecten van het wereld- 

 tooneel kon doen verdwijnen. Wat zou daarvan het gevolg wezen ? 

 In beide gevallen zoude het aantal plantenetende insecten op 

 schrikbarende wijze toenemen en zouden dientengevolge ontzag- 

 lijke verwoestingen in de plantenwereld worden aangericht. De 

 vraag echter of ons inderdaad zoo'n geweldige catastrophe als de 

 hierboven aangeduide te wachten zoude staan, een natuurramp, 

 welke het aspect van den aardbodem dermate zoude veranderen, 

 dat het voortbestaan van mensch en dier onmogelijk werd, 

 zoude eerst dan bevestigend beantwoord kunnen worden, 

 indien tegelijkertijd ook de overige insectenplagen afwerende 

 factoren buiten werking konden worden gesteld. 



Inderdaad zijn het meestal entomophage insecten en wel 

 hoofdzakelijk de hiervoor reeds genoemde parasitisch levende 

 sluipwespen, welke bij eene sterke vermeerdering van een plan- 

 tenetend insect den voornaamsten remmenden factor vormen. 



