135 



Maart 1922 een verslag van de resultaten der door hem ingestelde 

 enquête. Hij k,omt tot de conclusie, dat vrij wel overal in ons land 

 in 1921 de wespen veeltaltijker waren dan in andere jaren, en dat 

 in 't algemeen bij de sterke wespenvermeerdering die soorten 

 eene rol speelden, welke „grondnesten" maken en niet die, welke 

 „boomnesten" vervaardigen; dat inzonderheid Vespa ger- 

 manica en Vespa vulgaris de soorten waren, die bij de wespen- 

 vermeerdering op den voorgrond traden; hij beschrijft de schade 

 en den overlast, door de wespen teweeg gebracht; en ten slotte 

 bespreekt hij een middel om sterke vermeerdering van wespen 

 te voorkomen. „Men bedenke" — aldus schrijft Oudemans — 

 „dat in het najaar alle wespen te gronde gaan, behalve de nieuwe 

 koninginnen, die op beschutte plaatsen overwinteren. Dit zijn 

 o.a. die groote exemplaren, welke zich soms in het late najaar 

 in onze woningen vertoonen, waar zij dan een winterkwartier 

 zoeken. In het voorjaar treft men ze op allerlei bloemen aan 

 en valt het allicht op, dat zij niet zoo vlug zijn als de zomersche 

 werksters; geen wonder, want onze koninginnen dragen de kie- 

 men van een geheele bevolking met zich mede. Uit elke in het 

 voorjaar aanwezige wesp kan dus, als zij niet te gronde gaat, 

 een geheel nest ontstaan, dat in den nazomer duizenden be- 

 woners herbergt. Doodt men dus in Mei en Juni zooveel mogelijk 

 de wespen, dan heeft men de zekerheid, dat die althans geene 

 nesten zullen doen ontstaan. Natuurlijk gaan er door allerlei 

 oorzaken in de natuur, zonder ons ingrijpen, ook vele te 

 gronde, doch, men ziet het : in de „wespenjaren", als de om- 

 standigheden gunstig zijn, dan kan zich een echte „plaag" 

 ontwikkelen. 



„Nu heb ik opgemerkt, dat de wespen buitengewoon gaarne 

 de rosé bloempjes van de Sneeuwbes of het Radijsboompje, 

 Sy7nphoricarpus racemosus, bezoeken, en daar dit een heester is, 

 die in slechts weinig tuinen ontbreekt, heeft men daarin een 

 object, dat ons in de gelegenheid stelt, ons met geringe moeite 

 van een groot deel der wespenkoninginnen te ontdoen en daar- 

 mede \an vele toekomstige wespennesten. Het best gebruikt 

 men daartoe een klein model vlindernetje ; men vangt daarmede 

 de wespen op de bloemen en doodt ze door een druk met den 

 voet. Op die wijze heb ik eens op een dag meer dan honderd 

 wespenkoninginnen onschadelijk gemaakt. Het is geen aange- 

 naam werk, althans niet voor een natuurliefhebber, doch men 

 moet wel ingrijpen om zich te verdedigen. Houdt men het vangen 

 geregeld eenige weken vol, althans bij gunstig weer, dan kan men 

 zeker zijn, in zijne naaste omgeving het aantal wespennesten 

 in hooge mate te hebben beperkt." 



