148 



voedsel niet kunnen, zooals de bovenvermelde kool- en pimpel- 

 meezen, roodborstjes en boomkruipers. Nu heeft de heer Drijver 

 een heel eenvoudig middel uitgevonden om de musschen van 

 de voedertafel te weren. Aan elk der vier hoeken van het tafeltje 

 heeft hij aan den opstaanden rand, die het wegwaaien van het 

 voer moet voorkomen, een houten spijltje bevestigd van ongeveer 

 8 C.M. boog, en daar langs, dus alleen boven den rand, heeft hij 

 aan zwarten draad gespannen. Hij speculeerde daarbij op den 

 wantrouwenden aard der musschen. — Het resultaat was ver- 

 rassend : geen musch liet zich meer verleiden, op het tafeltje 

 te gaan zitte. En de roodborstjes en meezen trokken zich van 

 het draadje niets aan. Toen de draad werd weggenomen, kwamen 

 de musschen al spodig weer op het voedertafeltje terug; werd 

 hij weer gespannen, dan fladderden zij nog wel boven de voeder- 

 tafel rond, maar voor den draad schrikten zij telkens terug. 

 Na een paar dagen deden zij zelfs geen poging meer om iets van 

 het voer machtig te worden. 



49. Distelbestrijding metkaïniet. De heer C. K. van Daalen te 

 Bilthoven, Rijkslandbouwconsulent voor Utrecht en Z. O.- 

 Noord-HoUand, maakt in het Verslag over de Rijkslandbouw- 

 proef velden in zijn distrikt over 1921 melding van proeven 

 omtrent distelbestrijding op weiden, genomen in 1920 te Jutfaas. 

 Wijk bij Duurstede en Houten. Bij ieder der drie proefnemers 

 werden vier perceeltjes afgemeten: Ie een perceeltje van 100 M.^ 

 dat onbehandeld bleef, 2e een perceeltje van 25 M.^ waarop in 

 1920 de distels vier of vijf maal werden bestrooid met droge 

 fijngemalen kaïniet, 3e een perceeltje van 25 M.^, waarop de 

 distels telkens werden begoten met een pap van kaïniet en 

 water; 4e een perceeltje groot 1 M', waarop gras en distels 

 telkens werden bestreken met deze pap. 



Enkele dagen na elke behandeling werd nagegaan of alle 

 distels dood waren, hetgeen steeds het geval bleek te zijn, behalve 

 in één geval, toen op de behandeling spoedig regen volgde. In 

 het voorjaar van 1921 werd gecontroleerd of de distels weer 

 begonnen uit te groeien. Deze controle bewees dat al de gevolgde 

 bestrijdingsmethoden in 't algemeen uitstekende resultaten 

 opleverden; mochten eens niet alle distels na een jaar verdwenen 

 zijn, dan zal dit getal toch praktisch weinig beteekenen, en enkele 

 weinig tijd kostende nabehandelingen zullen voldoende zijn om 

 alle distels te doen verdwijnen. 



De behandeling met droog poeder is eenvoudiger dan die met 

 pap, en ook minder kostbaar; ze heeft echter misschien voor 

 sommigen het bezwaar, dat de beste tijd voor het bestuiven 



