150 



gewas gebruikte cbilisalpeter aanwezige perchloraten zou moeten 

 worden toegeschreven, eischte nog bevestiging, te meer omdat 

 deze nawerking zich dan in 't algemeen geheel anders zou 

 voordoen dan de bekende perchloraatvergiftigihg van de voor- 

 jaarsaanwending, die zich door het krullen der bladeren ken- 

 merkt : vervormingen, die ontstaan doordat de bladscheede 

 de groeiende bladspitsen niet loslaat. Bij de schade, die men aan 

 de 7iawerkijig van perchloraat meende te moeten toeschrijven, 

 ziet men van deze vervormingen slechts sporadisch voorbeelden ; 

 in "t algemeen ziet men niets dan dat vele der roggeplanten, 

 nadat zij op normale wijze den winter zijn doorgekomen, toch 

 bij het begin van den eersten voorjaarsgroei niet krachtig ge- 

 noeg blijken te zijn : deze verdwijnen, en de stand der rogge wordt 

 dun. 



Om na te gaan, of de vermoedens juist waren, nam Hudig 

 de volgende proef : 



„Op een normalen zandgrond werden in 1921 aardappelen 

 geteeld en bemest, voorzoover de stikstofvoorziening aangaat, 

 met zuivere natronsalpeter. Een strook ontving bovendien 

 perchloraat naar 4 K.G. per H.A., een andere naar 2 K.G. 'per H.A. 

 en een derde strook geen perchloraat. Deze strooken waren in 

 duplo aanwezig. In het najaar werd rogge gezaaid en wel in 

 drie verschillende perioden. De eerste partij werd den 24sten 

 October gezaaid, de tweede den 17en November en de 3e den 

 8en December. 



Met deze differentiatie beoogden wij de waarneming in de 

 practijk te controleeren, die er op wees, dat laat gezaaide rogge, 

 lang niet zoo gevoelig voor de vermeende vergiftiging is. 



De uitkomst van deze proef is nu aldus: 



Ie. De rogge, welke in November en December gezaaid werd, 

 is gezond en staat behoorlijk dicht; 



2e. die van October, staat slecht en zeer dun waar 4 K.G. 

 perchloraat kwam (per H.A. berekend!) en gezond en dicht waar 

 geen perchloraat kwam! 



Die verschillen van sub 2 zijn zóó frappant, dat wij niet meer 

 twijfelen aan de juistheid van het vermoeden, dat hier inderdaad, 

 een j)orchloraatnawerking aanwezig is! 



Wanneer men nu op aardappelen 500 K.G. cbilisalpeter per 

 H.A. aanwendt, behoeft deze meststof maar 0.4 % perchloraat 

 te bevatten om een belangrijke schade te veroorzaken; bij een 

 gehalte van 0.8 % kan men in ons geval al van mislukking 

 spreken. 



Het is onze overtuigingg, dat in den loop der jaren door dit 

 verschijnsel al heel wat schade is berokkend, zoodat het van groot 



