157 



heeft dus wel degelijk schadelijke gevolgen, maar deze worden 

 eerst in 't voorjaar zichtbaar. 



Wordt het blauwzuur uit het lichtgas verwijderd door het 

 te wasschen met een alkali onder toevoeging van wat ijzer- 

 vitriool, dan verliest het lichtgas wel zijne hevigste vergiftige 

 werking, maar het blijft toch in meerdere of mindere mate 

 schadelijk voor de planten. Er moeten dus nog andere voor 

 het plantenleven schadelijke besta ncldeelen in het lichtgas aan- 

 Avezig zijn; Wehmer denkt aan benzol, zwavelkoolstof, enz. 



55. Vatbaarheid voor roest van verschillende rozen variëteiten. 



In „Gartenwelt", 1920, blz. 29—31 en blz. 56—59 deelt R. 

 Laubert over dit onderwerp een aantal waarnemingen mee. 

 In September 1919 werden in rosariën te Dahlem, Steglitz en 

 in den Tiergarten bij Berlijn waarnemingen gedaan met het 

 oog op de roestaantasting. Van Remontantrozen waren de 

 meeste soorten erg door roest aangetast ; sommige echter weinig 

 of in 't geheel niet. De meeste soorten van theehybriden waren 

 niet of weinig aangetast, enkele soorten erger. Nog minder 

 vatbaar bleken te zijn de theerozen, de Noisette-, Maand- en 

 Kapucijnerrozen. Mosrozen waren zeer vatbaar, Polyantha- en 

 klimrozen daarentegen uiterst weinig. 



56. Over de levensgeschiedenis van Myzus Ribis L (de bessen- 

 bladluis). M. D. Haviland heeft in de „Proceedingsof the Royal 

 Society Edinburgh. Bel. 39, bl. 78 — 112 onderzoekingen omtrent 

 de levensgeschiedenis van de bessenbladluis meegedeeld. Men 

 vindt deze bladluizen gewoonlijk aan den onderkant van de roode, 

 bovenwaartsche uitpuilingen van de bladeren der roode en witte 

 aalbessen ; toch is het niet zeker, dat zij deze ook in 't aanzijn 

 roept. De uitpuilingen toch ontstaan zoodra de knoppen zich 

 openen, dus nog vóór de bladeren zich hebben ontplooid. Zij 

 schijnen door verwondingen te ontstaan, misschien ook door den 

 steek der bladluizen, niet door daarin gebracht speeksel. Men 

 vindt de bladluizen echter ook aan bladeren, waaraan geene roode 

 plekken of uitpuilingen voorkomen. Reeds de stammoeders dezer 

 bladluizen zijn op de groene, normaal gebleven bladeren eenigs- 

 zins anders dan op de van roode uitpuilingen voorziene blade- 

 ren; en de nakomelingen blijven dat. Haviland schrijft deze 

 verschillen toe aan de voeding. De bladluisvorm der groene 

 bladeren is, volgens hem, identiek met Myzus Whitei Theob. en 

 Myzus dispar Patch. — In den zomer verhuist de bladluis van de 

 roode en witte aalbessen naar Lipbloemige planten, bijv. naar 

 Oaleopsis (hennepnetel), Lamium (doove netel), ook naar 

 Veronica (eereprijs), Polygonum en enkele andere onkruiden ; zij is 



