158 



identiek met Phorodon Galeopsidis Kaltenbach, maar de zich 

 geslachtelijk voortplantejide vorm kan zoowel op laatstgenoemde 

 planten als op de bessenstruiken voorkomen. Börner echter 

 heeft den schrijver medegedeeld, dat de beide vormen in den 

 zomer op Galeopsis leven en op Ribis (roode bes) overwinteren. 

 Haviland nam in den zomer 7 generaties waar. De beste bestrij- 

 ding is volgens hem: spuiten met zeepoplossing (zeepspiritus) 

 of tabaksaftreksel ten tijde dat de knoppen zich openen, om 

 de stammoeders te bestrijden. 



57. Bemoeilijking van den ooftinvoer door de maatregelen tegen 

 San José schildluis in Duitschland. In „Der Obstwart", 1920, nr. 

 10 komt een artikel voor van Leonard Lindinger, waarin deze 

 tot de conclusie komt, dat het onderzoek van het geïmporteerde 

 fruit met het oog op eventueel daarop voorkomende San José 

 schildluizen totaal overbodig is. Er is te Hamburg voor dit 

 doel een onderzoekstation (aldaar bekend onder den naam „Lau- 

 sestation"); ingericht; maar Lindinger beweert dat dit station 

 er nooit in geslaagd is, den invoer in Duitschland van met San 

 José schildluizen bezet ooft te verhinderen, terwijl het vervoe- 

 ren van deze schadelijke insekten met ooft toch nooit de aantas- 

 ting van vruchtboomen cf andere gewassen daardoor tengevolge 

 heeft gehad. Lindinger noemt het onderzoek van het geïmpor- 

 teerde ooft met het oog op het vermijden van San José schild- 

 luis-schade, onnoodig, onlogisch en doelloos lastig voor den han- 

 del. Hij zelf was jaren lang aan het Hamburgsche Station ver- 

 bonden, en zijne uitspraak is dus zonder twijfel van veel gewicht. 

 — Het doet mij genoegen, dat men per slot van rekening in 

 Duitschland tot de conclusie komt, die ik reeds in 1899 trok, 

 toen ik onze Regeering voorstelde, den vrijen invoer van ooft uit 

 Amerika met het oog op het vermeende San José schildluis- 

 gevaar niet te verbieden, noch daaraan moeilijkheden in den 

 weg te leggen. (Zie „Tijdschrift over Plantenziekten," Jaarg. 

 V, (1899), blz. 86). 



58. De sporen van brandzwammen zijn niet vergiftig. In 



„Zeit.schrift für Pflanzcnkrankheiten", Bd. 31 (1920), blz. 

 24 — 27 komt een artikel voor van E. Baudys. Hoewel reeds 

 door opzettelijk genomen proeven herhaaldelijk is aangetoond 

 geworden, dat brandsporen niet vergiftig zijn, worden er telkens 

 mededeelingen gepubliceerd, waaruit het tegengestelde zou 

 blijken. Baudys heeft nu proeven genomen met witte muizen, 

 konijnen en kij)pen en ten slotte met zich zelven, uit welke 

 proeven duidelijk blijkt, dat brandsporen noch voor deze dieren 

 noch voor den mensch schadelijk zijn. 



J. Ritzema Bos. 



