162 



latent leven verkeert ; evenzoo is dit het geval met eensklerotium 

 en met eene oöspoie, zoo lang deze droog worden gehoudön. 

 \'ele soorten van aaltjes rollen zich in eene droge of zuurstof- 

 arme omgeving ineen, en kunnen jarenlang in den toestand van 

 latent leven blijven verkeeren, terwijl zij toch bij bevochtiging 

 met zuurstof bevattend water weer opleven. Uitgedroogde 

 exemplaren van het .stengelaaltje {Tylenchus devastatrix)h\Qkeri na 

 vier jaren weer te kunnen opleven; ja waarschijnlijk kunnen 

 zij nog veel langer in den toestand van latent leven verblijven; 

 althans van uitgedroogde larven van het tarweaaltje {Tylen- 

 chius scandens) is bekend, dat zij dit na 25 jaren nog kunnen doen. 

 Maar niet in alle ontwikkelingstoestanden bezit dezelfde soort 

 van aaltjes het vermogen om uit te drogen en weer op te leven 

 in gelijke mate. Dat hangt af van de hoeveelheid reservestof , 

 die in den vorm van sterk lichtbrekende droppels in het lichaam 

 der aaltjes aanwezig is ; hoe grooter die hoeveelheid is, des te 

 gemakkelijker grijpt het proces van opleving na uitdroging 

 plaats. De volwassen aaltjes nu bevatten weinig of niets van die 

 reservestof en missen dus het vermogen om na uitdroging op te 

 leven, dat wil zeggen: uit den toestand van latent leven in 

 dien van actief leven over te gaan. De larven en ook de eieren 

 bezitten dat vermogen wèl. Maar men kan ook bij deze niet 

 tot in 't oneindige toe voortgaan met ze te doen uitdrogen en 

 opleven. Bij iedere herleving wordt een gedeelte van de aan- 

 wezige reservestof verbruikt ; is deze reservestof geheel verbruikt, 

 dan treedt na eene nieuwe uitdroging geen herleving meer in. 

 Hoe langer de toestand van uitdroging duurde, des te langer 

 hebben de aaltjes werk om weer op te leven. Ook de aanwezig- 

 heid van rottende stoffen (zooals in dierlijken mest) doet de 

 aaltjes in een toestand van latent leven overgaan, doordat de 

 zuurstof door de rottende stoffen wordt verbruikt. 



Het vermogen om door uit te drogen langen tijd zonder voed- 

 sel te kunnen bestaan zonder het vermogen om weer op te leven 

 in te boeten, is voor het blijven voortbestaan van vele aaltjes 

 van groote waarde. Begint bijv. een roggeplant, waarin stengel- 

 aaltjes leven, teekenen te vertoonen, dat zij zal gaan sterven, — 

 't zij dan dat zij op de gewone wijze aan het einde van haar leven 

 is gekomen, of dat haar dood wordt verhaast door de imverking 

 der parasieten, — dan trachten de aaltjes de plant te verlaten 

 en zich in den grond te begeven, waar zij, als deze uitdroogt, 

 in den toestand van latent leven overgaan. Die echter, welke 

 niet spoedig genoeg den bodem kunnen bereiken, blijven in de 

 afstervende halmen achter en drogen daar uit, terwijl zij het 

 vermogen behouden om onder gunstige voorwaarden later weer 



